Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη
Δε τα έχω με σένα που δεν κατάλαβες ποια είμαι, ούτε που φέρθηκες σκάρτα.
Δε θυμώνω μαζί σου που δεν έβλεπες στο ελάχιστο τι νιώθω, τι χαρακτήρας είμαι και πόσο πίστη σου ήμουν.
Πόσο στήριζα τις αποφάσεις σου, πως υποστήριζα τα θέλω σου και στο τέλος έγινα μια ασπίδα γύρω σου για να μη σε πληγώσει κανείς.
Κι όταν αυτό συνέβει έγινα ύαινα και κατασπάραξα αυτόν που τόλμησε.
Με μένα τα έχω, που δε τόλμησα να σου πω ποτέ όχι, που δε σου χάλασα ποτέ χατίρι και ότι έλεγες για μένα ήταν νόμος.
Με τον εαυτό μου θυμώνω που δε φώναξα ποτέ πόσο σ’αγαπώ και πως με πλήγωνε που μόνο απαιτήσεις είχες.
Δε τόλμησα ποτέ να σου πω πόσα λάθη έκανα μαζί σου, πάντα κοίταζα να χαμογελάς εσύ κι ας χανόταν το δικό μου χαμόγελο.Με τα μέσα μου εξοργίζομαι που δεν άφησαν τα δάκρυα μου να κυλήσουν για να δεις πόσο πονάει η αγάπη.
Σε μένα κρατάω κακία, επειδή δε τόλμησα να σου πω όλα όσα είχα μέσα μου, όλα όσα ήθελα να σου φωνάξω και να σε πάρω αγκαλιά.
Ακόμη κι αν ήταν η τελευταία.
Ακόμη δε τολμώ να σου πω όσα έχω μέσα μου, από φόβο μήπως γίνω εγώ το μαχαίρι που μου κάρφωσες.
