Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Κι είναι αυτό το βλέμμα σου που με ανατριχιάζει.
Που με ταξιδεύει σε έναν άλλο κόσμο.
Σ’έναν κόσμο φτιαγμένο απο μας.
Έναν κόσμο γεμάτο γέλια, φωνές, καύλα, συναισθήματα, που φοβόμαστε να βγουν στην επιφάνεια.
Κι όμως ξέρουμε πως υπάρχουν.
Κι όλα αυτά με ένα βλέμμα;
Ναι με ένα μονάχα βλέμμα.
Ένα βλέμμα που με ντύνει κάθε πρωί με ένα τεράστιο χαμόγελο και ξεκινάω τη μέρα μου δυνατή!
Ένα βλέμμα που με γδύνει χωρίς καν να με αγγίξεις!
Ένα βλέμμα που μπαίνει βαθιά στην ψυχή μου και ξέρει τι νιώθω, πως το νιώθω.
Ένα βλέμμα που μπορεί να με ηρεμήσει και να αλλάξει οτιδήποτε άσχημο συμβαίνει γύρω μου.
Ένα βλέμμα που μπορεί να με αναστατώσει και να φτάσω στα όρια της παράνοιας.
Όλα πολύ! Όλα πάρα πολύ!
Σε ποιον να το περιγράψω και να με καταλάβει;
Ποιος μπορεί να νιώσει αυτό που νιώθουμε;
Τρελοί ο ένας για τον άλλο σε έναν κόσμο που δεν μας χωράει. Η μόνη επιλογή μας, ο κόσμος ο δικός μας. Ένας κόσμος σαν παραμύθι, χωρίς δράκους και κακές μητριές. Ένας κόσμος ΕΣΥ κι ΕΓΩ!
Έρχονται στιγμές που ακόμα κι αυτός ο κόσμος μας τρομάζει. Είναι τόσο απίθανα τέλειος που κι εμείς οι ίδιοι φοβόμαστε. Φοβόμαστε μήπως καταστραφεί; Φοβόμαστε μήπως έρθει η στιγμή της αλήθειας και μας πετάξει στην πραγματικότητα;
Την ίδια στιγμή που μπορεί να σκεφτόμαστε αυτό, την ίδια στιγμή χανόμαστε και πάλι σ’αυτό που δημιουργήσαμε. Κι αυτή η μαγεία μας, μας σταματάει κάθε μαύρη σκέψη. Γιατί στον κόσμο τον δικό μας έχει μόνο χρώματα. Τα δικά μας χρώματα.
Οπότε μαζί…κι όπου μας βγάλει.
