Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κορίτσι μου, φτάνει πια. Όσο κι αν έκλαψες, όσο κι αν έδωσες κομμάτια από τον εαυτό σου σε σχέσεις που δεν άξιζαν ούτε το χαμόγελό σου, ήρθε η ώρα να γυρίσεις το παιχνίδι. Μάζεψε την ενέργειά σου πίσω. Όλη. Από εκείνον που σε πλήγωσε, από εκείνον που σε άφησε να παλεύεις μόνη σου, από εκείνον που δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Δεν του ανήκει τίποτα από σένα. Ούτε τα δάκρυά σου, ούτε τα βράδια που έλιωσες στο πάτωμα, ούτε οι αναμνήσεις και οι επιθυμίες που έκανες εικόνες μέσα στο μυαλό σου.
Πάρε πίσω ό,τι σκόρπισες. Τα γέλια σου, τις αγκαλιές σου, την αγάπη που μοίρασες απλόχερα. Και κράτησέ τα για σένα. Όχι για να τα φυλάξεις σε μια γυάλα, αλλά για να τα ξαναδώσεις σε εκείνον που θα σταθεί δίπλα σου με όλο του το είναι. Μέχρι τότε; Σήκωσε το κεφάλι ψηλά και βάδισε. Δεν κοιτάς πίσω. Δε χρωστάς τίποτα σε κανέναν.
Ναι, έκανες λάθη. Και τι έγινε; Ποια δεν έκανε; Τα λάθη σου είναι τα παράσημά σου. Έμαθες. Έσπασες. Έχτισες. Και σήμερα είσαι πιο δυνατή απ’ ό,τι χθες. Τα σωστά σου; Αυτά είναι η πυξίδα σου. Σε οδηγούν εκεί που πρέπει. Και οι έρωτες; Οι έρωτες είναι η φωτιά σου. Άλλοι σε έκαιγαν, άλλοι σε ζέσταναν, άλλοι σε έκαναν να νομίζεις ότι πετάς. Όλοι, όμως, σε έκαναν γυναίκα που ξέρει τι θέλει και τι δε θα ανεχτεί ξανά.
Μην αφήνεις κανέναν να σε μικρύνει. Μην αφήνεις κανέναν να σε πείσει ότι ζητάς πολλά ή ό,τι δίνεις πολλά. Δεν ζητάς πολλά. Ζητάς αυτό που αξίζεις. Σεβασμό, συνέπεια, πάθος, μαζί και αλήθεια. Αν κάποιος δεν μπορεί να στα δώσει, τότε δεν είναι δικός σου άνθρωπος. Κι αυτά που δίνεις; Δικά σου είναι και τα κάνεις χάρισμα όπου εσύ θες. Επιλογή λέγεται και δεν μπορεί να στη στερήσει κανείς. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια γυναίκα που το καταλαβαίνει αυτό και προχωρά χωρίς φόβο.
Έρωτες, αγάπες, πάθη, σχέσεις… όλα δικά σου. Δικά σου τα βράδια που έλαμψες, δικά σου και τα βράδια που έσβησες. Κάν’ τα σημαία σου. Γιατί αυτά είσαι. Ένα μωσαϊκό από στιγμές, πληγές, φιλιά, καυγάδες, αγκαλιές, ψέματα και αλήθειες. Δε σε ορίζουν εκείνοι που πέρασαν. Σε ορίζει το πώς εσύ συνεχίζεις. Κι εσύ συνεχίζεις με τσαμπουκά, με πείσμα, με το κεφάλι ψηλά.
Δε χρειάζεσαι κανέναν να σε ολοκληρώσει. Εσύ είσαι ολόκληρη. Όποιος έρθει στη ζωή σου, έρχεται για να τη μοιραστεί όχι για να τη γεμίσει. Μην το ξεχνάς ποτέ αυτό.
Οπότε, πάρε μια βαθιά ανάσα, σκούπισε τα μάτια σου, φόρεσε το πιο όμορφο χαμόγελο σου και βγες εκεί έξω. Γιατί η ζωή συνεχίζεται και είναι μόνο δική σου. Και κάθε βήμα μπροστά είναι μια νίκη.
Μάζεψε την ενέργειά σου πίσω κορίτσι μου. Σήκωσε το κεφάλι. Και πήγαινε μπροστά σαν καταιγίδα.
