Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν όνειρα που τα πούλησες φτηνά. Τα ξεπούλησες για λίγη ησυχία, για μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας που τελικά δεν κράτησε. Έλεγες στον εαυτό σου «δεν πειράζει, θα το αντέξω», μέχρι που ένα πρωί ξύπνησες και κατάλαβες ότι έχασες πολύ περισσότερα απ’ όσο παραδεχόσουν.
Υπάρχουν όνειρα που τα δάνεισες σε ανθρώπους που ορκίστηκαν πως θα τα προσέχουν. Που σε κοίταξαν στα μάτια και σου είπαν μεγάλα λόγια για αγάπη, συντροφικότητα, μοίρασμα. Κι όταν πέρασε η πρώτη ζάλη, στα έφεραν πίσω μισοσπασμένα, σαν να μην σήμαιναν ποτέ τίποτα.
Κι ύστερα, υπάρχουν εκείνα τα όνειρα που είναι μόνο δικά σου. Αυτά που δεν διαπραγματεύεσαι. Δεν τα στριμώχνεις για να χωρέσουν στις προσδοκίες κανενός. Δεν τα αφήνεις να μαραζώσουν επειδή κάποιος δεν είχε το θάρρος να σταθεί δίπλα σου. Αυτά είναι η καρδιά σου γυμνή. Το οξυγόνο σου. Η ζωή σου ολόκληρη.
Μην περιμένεις να τα παραχωρήσεις. Μην νομίζεις πως μπορεί κάποιος να τα ακουμπήσει μόνο και μόνο επειδή κατάφερε να πλησιάσει λίγο πιο κοντά από τους άλλους. Όσο κι αν άφησες ανθρώπους να σε γνωρίσουν, όσο κι αν έδειξες κομμάτια σου που δεν τα είδε ποτέ κανείς, κράτησες πάντα ένα κομμάτι άθικτο. Εκεί κρύβεις τα πιο μεγάλα σου θέλω. Αυτά που δεν χαρίζεις. Αυτά που δεν ξεπουλάς.
Κι αν ποτέ αναρωτηθείς γιατί, η απάντηση είναι πιο απλή απ’ όσο δείχνει: κουράστηκες να θυσιάζεις ό,τι είσαι για να μην απογοητεύσεις κανέναν. Κουράστηκες να μικραίνεις τα όνειρά σου για να μη φοβούνται οι άλλοι. Να τα υποτιμάς για να μη σε πουν υπερβολική.
Όχι. Αυτή τη φορά, θα τα κρατήσεις όλα για σένα. Τα όνειρά σου, τα σχέδιά σου, τη φλόγα που σου θυμίζει ποια είσαι όταν δεν φοβάσαι. Αν κάποιος θέλει να μείνει, να ξέρει πως εδώ δεν υπάρχουν εκπτώσεις. Δεν υπάρχουν εύκολες υποσχέσεις. Υπάρχει μόνο αλήθεια.
Κι αν αυτό δεν του φτάνει, η πόρτα θα μείνει ανοιχτή. Γιατί πια έμαθες: ό,τι είναι ολόδικό σου, αξίζει περισσότερο από κάθε «μαζί» που βασίζεται σε ψίχουλα αποδοχής.
