Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.
11/06/2023
Μην με ρωτήσεις πώς πέρασαν τα χρόνια, δεν ξέρω να σου πω! Δεν ξέρω να σου πω πού πήγαν 6 χρόνια που μεσολάβησαν από αυτό το κείμενο, μέχρι σήμερα που ετοιμάζω την επαναστάτρια της καρδιάς μου για την τελευταία παράσταση του δημοτικού!
Δεν ξέρω πώς πέρασαν, μου φαίνεται πως απλά ανοιγόκλεισα τα μάτια μου κι έγινε από παιδί, μια έφηβη.. Κι όμως τίποτα δεν άλλαξε από εκείνο το πεισματάρικο του νηπιαγωγείου που αρνήθηκε να συνεχίσει την παράσταση επειδή δεν της άρεσε το έργο..
Τίποτα δεν άλλαξε μικρή μου πειρατίνα… εσύ κι εγώ, σε έναν κόσμο ολόδικό μας! Πάμε γι’άλλη μια περιπέτεια!
Βίρα τις άγκυρες, σου λέω!
05/06/2016
Κοιτάω την κόρη μου στην σκηνή του θεάτρου. Έχει σημάνει σχεδόν λήξη για κάθε σχολική δραστηριότητα και οι παραστάσεις διαδέχονται η μια την άλλη.
Κι εκείνη στέκει εκεί ατρόμητη, με την άγνοια κινδύνου που της δίνουν τα 5 υπέροχα χρόνια της λέει το ποίημά της και αρνείται να βγει ξανά στην σκηνή.
Δεν της αρέσει κάτι στο έργο που παίζεται μπροστά της και αποσύρει τον εαυτό της από την σκηνή.
Ξαναμπαίνει όταν θέλε… και τραγουδά δυνατά
“Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές
σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές..”
Αλήθεια μωρό μου;;
Υπάρχουν θέσεις κενές στο καράβι της αθωότητάς σου;
Εγώ γιατί φοβάμαι πως το ταξίδι το χάσαμε από καιρό οι “μεγάλοι” αυτού του κόσμου;
Παρασοβαρέψαμε βλέπεις..
Ξεχάσαμε πώς είναι να τραγουδάς μέχρι το πρωί, να γελάς δυνατά κι αμέρημνα, να έχεις οδηγό την ανεμελειά και συνοδηγό την τρέλα..
Πώς στην ευχή γίναμε έτσι μου λες;
Άτολμοι, άχρωμοι, μετρημένοι σε όλες μας τις κινήσεις, να προσπαθούμε να δώσουμε “τόσο όσο” αλλά να τα θέλουμε όλα από τον άλλο.
Πότε ξεχάσαμε να ζούμε;
Να ρισκάρουμε, να γευόμαστε, να τολμάμε, να νιώθουμε και τα όρια μας να υπάρχουν μόνο για να τα ξεπερνάμε..
Τι ζωή είναι αυτή μωρέ;
Χωρίς καρδιοχτύπι, χωρίς πάθος, χωρίς πόθο, χωρίς ένταση..
Συμβιβασμένη και τακτοποιημένη σε όλα της, γεμάτη συμφωνίες, εκπτώσεις και ανούσιες οριοθετήσεις.
Έσβησε η φωτιά γιατί ήμασταν λίγοι να την αντέξουμε.. γυρίσαμε την πλάτη στη θάλασσα γιατί μας τρόμαξε ο άγνωστος βυθός της κι αντί να βουτήξουμε μέσα του με μάτια ανοιχτά να τον ανακαλύψουμε, φορέσαμε αντιλιακό και καπέλο να χωθήκαμε σε μια σκιά να την κοιτάμε.
Αυτό δεν κάνουμε τελικά;
Καθόμαστε σε μια γωνιά και κοιτάμε την ζωή να περνά από μπροστά μας.
Άκου λοιπόν μικρή μου πειρατινα.. γιατί εγώ δεν σε μεγαλώνω για να γίνεις πριγκίπισσα.. εγώ σε μεγαλώνω για να γίνεις μια μικρή πειρατινα..
Όταν εγώ θα σου λέω “πρόσεχε” εσύ να με ακούς, αλλά να μην το πολυπαίρνεις σοβαρά.
Να μεγαλώνεις και να ποθείς!! Να ποθείς ανθρώπους και όνειρα και στόχους!
Να κάνεις την ζωή εμπειρία, όχι πλάνο!
Να μην είσαι τσιγκούνα σε τίποτα.. ούτε στα αισθήματα, ούτε στην εμπιστοσύνη.
Και να δίνεις όχι από το περίσσευμά σου αλλά από εκείνα που δεν έχεις.
Να κλαις και να το κάνεις δυνατά και περήφανα.
Και εξίσου δυνατά να γελάς.
Να ζήσεις την ζωή σου και να μην υποταχθείς παρά μόνο στον έρωτα.
Να χορεύεις στα σκοτάδια και να τραγουδάς ανέμελα και φάλτσα!!
Μην συμβιβαστείς στα “πριγκιπικά” όνειρα που θα χτίσουν άλλοι για σένα.
Εσύ γεννήθηκες για να είσαι μια πειρατίνα της ζωής.
Γεννήθηκες για να τα βλέπεις όλα αλλιώς.
Να έχεις μέσα σου την επανάστση και κολλητή σου την αντίδραση.
Να είσαι ελεύθερη και ασυμβίβαστη.
Να γελάς και να τραγουδάς..
Κι αν δεν σου αρέσει το έργο που παίζουν μπροστά σου, να φεύγεις ζωή μου!
Όπως απόψε… να παίζεις μόνο τον ρόλο που θα γουστάρει η ψυχούλα σου!
Ασυμβίβαστα κι ελεύθερα…
Κι όπως χορέψαμε κι αυτό το βράδυ στην μέση του δρόμου..σκέφτηκα..
“Κράτα μια θέση στο καράβι σου… Ίσως να υπάρχει ακόμα ελπίδα!!”
LoveLetters
