Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν αγάπησα ποτέ τα παραμύθια. Ούτε καν σαν παιδί.. Με εκνεύριζε η Σταχτοπούτα και λυπόμουν τους κακούς λύκους των παραμυθιών.
Αναρωτιόμουν πάντα.. “κι αν..;”
Κι αν τελικά, εκείνος ο λύκος του παραμυθιού δεν ήταν ο θύτης, αλλά το θύμα της Κοκκινοσκουφίτσας;
Ποτέ δεν το σκέφτηκες, έτσι; Από παιδιά μας έμαθαν να τον φοβόμαστε. «Ο λύκος είναι ο κακός.» Τέλος. Δεν υπήρχε άλλη εκδοχή. Ήταν ο θύτης, το τέρας, το αγρίμι που παραμόνευε στη σκιά για να κατασπαράξει ό,τι αθώο περνούσε μπροστά του. Κι όμως, μήπως ήταν όλα αυτά απλά ένας καλοφτιαγμένος μύθος;
Για στάσου. Τι κι αν ο λύκος δεν ήταν ποτέ ο κακός;
Τι κι αν ήταν απλά ένας μοναχικός περιπλανώμενος που ζούσε τη ζωή του στο δάσος του, μέχρι που μπήκε εκείνη, με το κόκκινο παλτό της, γεμάτη αθωότητα και νάζι; Κι αν εκείνη ήξερε τι κάνει; Αν ήξερε πώς να τον αιχμαλωτίσει, να τον προκαλέσει, να τον κάνει να βγει από το δάσος του και να μπει στο δικό της παιχνίδι;
Γιατί, να σου πω κάτι; Ο λύκος δεν είναι πάντα κακός. Καμιά φορά, είναι απλά ένας τύπος που έμαθε να δείχνει τα δόντια του επειδή δεν ήξερε πώς αλλιώς να προστατευτεί. Ίσως εκείνη το κατάλαβε. Ίσως είδε το ράγισμα πίσω από το βλέμμα του και σκέφτηκε πως θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί.
Κι αν η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ήταν τόσο αθώα όσο νομίζεις;
Ας το σκεφτούμε αλλιώς. Εκείνη, με το αθώο βλέμμα, με τον αέρα της «δεν θα πείραζα ούτε μύγα», τον πλησίασε. Τον έκανε να πιστέψει. Όχι με λόγια απαραίτητα, αλλά με τον τρόπο της. Έπαιξε με τους φόβους του, με τις ανάγκες του, με την ανάγκη του να ανήκει κάπου. Και όταν ο λύκος άρχισε να την κυνηγάει, μήπως ήταν γιατί εκείνη του έδωσε λόγο να το κάνει;
Τι γίνεται όταν ο θύτης φοράει κόκκινο;
Όταν η υποτιθέμενη αθωότητα γίνεται όπλο. Όταν ο λύκος δεν είναι το αρπακτικό αλλά το θήραμα. Όταν το παιχνίδι δεν το ξεκίνησε εκείνος, αλλά εκείνη. Σκέψου το. Ποιος είναι ο πραγματικός κακός τότε;
Δεν είναι πάντα όπως φαίνεται.
Η ιστορία που σου διηγήθηκαν ήταν μονοδιάστατη. Ένας λύκος και μια Κοκκινοσκουφίτσα. Καλός και κακός. Αλλά η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Οι ρόλοι μπερδεύονται. Ο θύτης γίνεται θύμα και το θύμα ξέρει πολύ καλά πώς να χρησιμοποιεί το μύθο της αδυναμίας του.
Κι αν τελικά ο λύκος ήταν απλά ένας τύπος που έμπλεξε με την λάθος γυναίκα;
Μια γυναίκα που ήξερε πώς να ελέγχει το παιχνίδι. Που ήξερε πότε να χαμογελάσει, πότε να σταθεί, πότε να πει τη λέξη που θα τον διαλύσει.
Μήπως ήρθε η ώρα να ξαναγράψουμε το παραμύθι;
Γιατί δεν υπάρχουν πάντα τέρατα. Μερικές φορές, απλά μπλέκεις με κάποιον που ξέρει να παίζει καλύτερα από σένα. Κι ο λύκος; Ίσως ήταν απλά ένας άνθρωπος που έκανε το λάθος να πιστέψει την Κοκκινοσκουφίτσα. Και αυτό, φίλε μου, τον έκανε θύμα, όχι θύτη.
