Γράφει η Πράξια Αρέστη
“Ν΄ αγαπιέσαι ή ν΄ αγαπάς;
Ν΄ αγαπώ”
Νίκος Εγγονόπουλος
Και είμαι πια σίγουρη ότι κερδίζει αυτός που αγαπά.
Γεμίζει αυτός που αγαπά και όχι αυτός που μόνο αγαπιέται.
Κάνει την υπέρβαση αυτός που αγαπά.
Φτάνει σε ένα πνευματικό επίπεδο πολύ υψηλό, που λίγοι φτάνουν και κατανοούν.
Μέσα από τον πόνο και τον έρωτα ανακαλύπτει νέες πτυχές του εαυτού του. Το ταξίδι κάποτε είναι δύσκολο αλλά νιώθει κάθε στιγμή ζωντανός. Και όταν πονάει πολύ και όταν χαίρεται πολύ. Όλα είναι “πολύ”. Όλα αποκτούν νόημα. Μία αόρατη κινητήριος δύναμη τον ωθεί στο να γίνεται καλύτερος. Καλύτερος άνθρωπος, καλύτερος σε όλα.
Υπερτερεί των άλλων στο ότι νιώθει. Και τα νιώθει όλα πολύ.
Υπερτερεί στο ότι δε νιώθει πια μόνος.
Βρήκε το φάρο του μέσα σε μια σκοτεινή θάλασσα ανθρώπων.
Δεν εκπληρώνει απλά ανάγκες, μένοντας στο τέλος πάντα κενός.
Γεμίζει. Γεμίζει αγάπη και είναι λες και αποκτάει φτερά.
Γιατί το κενό υπάρχει πάντα εκεί όταν δεν αγαπάς.
Γιατί, ξέρεις, μπορεί να σε αγαπάνε 100 άτομα, να είναι γύρω σου άλλα 500 και πάλι εσύ να νιώθεις μόνος.
Να νιώθεις ότι κανείς δε σε βλέπει πραγματικά. Ότι κανείς δε σε ακούει πραγματικά, ότι κανείς δε σε ξέρει αληθινά.
Μέχρι να βρεις αυτόν που θα σου ξυπνήσει όλα τα πρωτόγνωρα αισθήματα του έρωτα μαζί. Το πάθος, τη συγκίνηση, το νοιάξιμο, την τρυφερότητα, το φόβο μην τον χάσεις. Όλα αυτά που στην αρχή νομίζεις ότι σε κάνουν αδύνατο, στο τέλος σε κάνουν πιο δυνατό.
Αυτός που αγαπά ξέρει ότι η ευτυχία βρίσκεται στο να δίνεις και όχι στο να παίρνεις.
Αυτός που αγαπά γίνεται ολόκληρος, γίνεται υπεράνθρωπος.
