Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Πώς να μιλήσεις σε ανθρώπους που δεν έχουν νιώσει; Που δεν έχουν δει τη ζωή τους να αλλάζει με μια μόνο ματιά, ένα άγγιγμα, ένα φιλί; Που δεν ξέρουν τι σημαίνει να καίγεσαι για έναν άλλον άνθρωπο, να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου και ταυτόχρονα να νιώθεις ότι μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα;
Ο έρωτας σαν τον δικό μας δεν περιγράφεται. Δεν εξηγείται, δεν χωράει σε λέξεις. Δεν είναι απλά συναίσθημα. Είναι κάτι πιο βαθύ, πιο δυνατό. Είναι η στιγμή που όλα τα «εγώ» σου γίνονται «εμείς». Είναι η στιγμή που χάνεσαι για να βρεις τον εαυτό σου σε έναν άλλον άνθρωπο.
Και πώς να το καταλάβουν αυτοί; Αυτοί που μετράνε τον έρωτα με δώρα και φιλοφρονήσεις, που δεν ξέρουν τι σημαίνει να δίνεις κομμάτια από την ψυχή σου χωρίς να περιμένεις τίποτα πίσω. Που φοβούνται να νιώσουν, να αφεθούν, να παραδοθούν.
Εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς. Εμείς ζήσαμε κάτι που άλλοι δεν θα αγγίξουν ποτέ. Ναι, πονέσαμε. Ναι, πέσαμε. Αλλά αυτός ο έρωτας ήταν δικός μας. Κι ακόμα κι αν τελείωσε, ακόμα κι αν δεν καταλήξαμε εκεί που ελπίζαμε, ήταν αληθινός.
Τι να καταλάβουν αυτοί για νύχτες που δεν τελείωναν ποτέ, για βλέμματα που μιλούσαν χωρίς να χρειάζονται λέξεις, για αγκαλιές που έκλειναν όλον τον κόσμο μέσα τους; Τι να καταλάβουν για την ένταση, για την τρέλα, για το πάθος;
Δεν χρειάζεται να καταλάβουν. Δεν είναι για όλους οι μεγάλοι έρωτες. Είναι για τους λίγους, για εκείνους που τολμούν να τους ζήσουν, ό,τι κι αν κοστίσουν. Εμείς τολμήσαμε. Και μόνο γι’ αυτό, είμαστε πιο πλούσιοι από όλους τους υπόλοιπους.
