Γράφει ο “Ανώνυμος”
Τι κατάλαβες τελικά;..
Τι κατάλαβες έτσι όπως τα κατάφερες; Να είσαι σε μια γωνιά και να κλαις, και να είμαι σε μια γωνιά και να βλέπω το τίποτα με το βλέμμα νεκρό..
Πήρες το πιο γρήγορο τρένο, και δε σταμάτησες ποτέ. Έφυγες όσο πιο μακριά μπορούσες μόνο για να δείξεις ότι μπορείς. Χάζευες απ το παράθυρο και το μόνο που σε ένοιαζε ήταν ο επόμενος σταθμός. Κι όταν έφτανες απλά ήσουν χαρούμενη που ξένοι σε σένα, σου χαμογελούσαν έξω απ το παράθυρο.
Δυστυχώς κάθε ταξίδι πρέπει να έχει έναν προορισμό μωρό μου. Όταν φεύγεις χωρίς προορισμό είσαι ένας απλός τυχοδιώκτης. Κι όταν κάποια στιγμή θέλεις να βρεις το δρόμο της επιστροφής, δε βρίσκεις ούτε εισιτήριο, ούτε διαδρομή.
Όσο για μένα, ο σταθμάρχης μ’ έδιωξε. Έμεινα για πολύ καιρό στο σταθμό να σε περιμένω με κάθε τρένο που γυρνούσε. Βρήκα το δρόμο για το σπίτι. Βλέπεις δεν ήμουν μακριά..
Εύχομαι κι εσύ κάποτε να βρεις το σπίτι σου σε κάποιο σταθμό.. Άλλωστε σπίτι μας είναι όπου είναι η καρδιά μας… Θυμάσαι;
Φιλάκια..
