Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Και μια μέρα θα ξυπνήσεις. Το παραμύθι που έφτιαξες, ο κόσμος που έχτισες γύρω από τα «πρέπει» και τα «αν», θα έχει χαθεί. Δεν θα υπάρχει το μαξιλάρι που σε κρατούσε ψηλά, ούτε η κουβέρτα που έκρυβε τη γύμνια σου από την πραγματικότητα. Θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και, για πρώτη φορά, θα αντικρίσεις την αλήθεια σου.
Αλήθεια πικρή, που δεν ντύνεται με πούλιες και χρυσόσκονη. Αλήθεια που δεν σε χαϊδεύει. Μια γυναίκα που φοβόταν να δει κατάματα την ίδια της τη δύναμη. Που έμαθε να χάνει για να μη χρειαστεί ποτέ να διεκδικήσει. Που έντυνε τις πληγές της με λέξεις ξένες, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ότι όλα είναι καλά.
Αλλά εκείνη τη μέρα, θα ξυπνήσεις. Θα δεις ότι το παραμύθι δεν σε νανούριζε· σε εγκλώβιζε. Σου έκοβε τα φτερά που κάποτε σε έκαναν να πετάς. Ήσουν βασίλισσα σε ένα κάστρο από χαρτί, κι ο άνεμος το έκανε σκόνη.
Και τότε, ανάμεσα στα συντρίμμια, θα γεννηθείς ξανά. Όχι όπως σε ήθελαν, αλλά όπως πάντα ήσουν: ακατέργαστη, αυθεντική, αληθινή. Θα μάθεις να στηρίζεσαι στα δικά σου πόδια, να φωνάζεις, να κλαις, να διεκδικείς. Δεν θα φοβάσαι την αποτυχία, γιατί θα έχεις καταλάβει ότι η αποτυχία δεν είναι το τέλος – είναι η αρχή.
Μια μέρα θα ξυπνήσεις, και θα δεις πως δεν χρειάζεσαι το παραμύθι για να ζήσεις. Εσύ γράφεις την ιστορία σου. Εσύ αποφασίζεις πού θα πας, τι θα κάνεις, ποιους θα αγαπήσεις. Και τότε, θα κοιτάξεις τον κόσμο κατάματα, και θα πεις: «Αυτός είμαι εγώ. Και είμαι αρκετή.»
