Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος και η Ματίνα Νικάκη
Εκείνος:
Ζήτησε τουλάχιστον ένα συγγνώμη από τους φίλους μου, που τα καλύτερα γραπτά μου είχανε πόνο, μιλούσανε για χωρισμό, τρέχανε αίμα και φαρμάκι, σαν τα λαϊκά τραγούδια τα παραπονεμένα. Και τώρα ήρθες εσύ και τους τα στέρησες.
Ζήτα ένα συγγνώμη από όλους εκείνους, που όποτε ήθελαν να ταυτιστούν με κάτι θλιβερό, διάβαζαν κείμενα μου. Κι απο την μέρα που μπήκες στην ζωή μου, μου άλλαξες τον τόνο και το ύφος. Και πια γράφω για αγάπη που έρχεται, κι όχι για αγάπη που φεύγει.
Ένα μεγάλο συγγνώμη, σου λέω, να ζητήσεις σε όσους κάποτε ερχόταν κρατώντας μια ομπρέλα, βέβαιοι πως εδώ μέσα θα βρουν βροχές και νύχτες χειμωνιάτικες. Και τώρα εδώ έχει μόνο καλοκαίρι και ήλιους ζοφερούς.
Και σαν τελειώσεις με όλους αυτούς τους φίλους μου, ζήτησε μια συγγνώμη κι από εμένα!
Γιατί από όταν ήρθες μάτια μου, πέταξα όλα τα μαύρα μου, καταχρεώθηκα κι αγόρασα λευκά για να σου αξίζω, να σου πηγαίνω, να είμαστε ίδιοι….
Εκείνη:
Σε όλους αυτούς, εγώ λοιπόν ζητώ συγγνώμη, αφού αυτό θες. Η αλήθεια είναι, πως στον πόνο μας επάνω, το αίσθημα της κατανόησης που μας προσφέρει, έστω κι ένας περαστικός είναι σαν βάλσαμο στην ψυχούλα μας.
Θα ευχαριστήσω όλες τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή σου και ήταν ανίκανες να καταλάβουν τι έχουν δίπλα τους. Τους θυμώνω και λίγο που η ανικανότητα τους αυτή σε έκανε να νοιώσεις λύπη, απογοήτευση και θυμό.
Τώρα όμως είμαι εγώ εδώ.
Μία συγγνώμη κι ένα ευχαριστώ έχω για σένα, αλλά και για εμένα όμως.
Συγγνώμη που άργησα, που πονεσες και δεν ήμουν εκεί.
Συγγνώμη, στον εαυτό μου, που επέτρεψα να με πονέσουν.
Εσένα κι εμένα, όμοιο μου, ξέρεις γιατί μας ευχαριστώ; Γιατί όσο και να μας πόνεσαν, εμείς μαζέψαμε όλα μας τα κομμάτια και ψάχναμε με πείσμα το ταίριασμα μας. Τυφλοί μες τα σκοτάδια, μου αγγιξες το χέρι.
“Αυτό είναι δικό μου!” είπες και δεν το άφησες ποτέ ξανά.
Και όλα γίναν φως.
Συγγνώμη, θα γράφουμε για τον έρωτα πια.
Θα προβάλλουμε την αγάπη.
Θα σου δείξουμε το νοιαξιμο.
Θα σε πείσουμε, ότι κάπου εκεί έξω βρίσκεται ο άνθρωπος σου.
Και πιο υπέροχο συναίσθημα, από την αληθινή αγάπη, δεν υπάρχει…
