Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Κάποια στιγμή στη ζωή σου παύεις να ρωτάς «Με αγαπάς;» και αρχίζεις να κοιτάς: «Με φροντίζεις;»
Όχι πως δε σε ενδιαφέρει πια η αγάπη. Απλώς κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως η αγάπη δεν είναι μόνο μια λέξη που ακούς. Είναι κάτι που πρέπει να μπορείς να νιώσεις.
Και για να νιώσεις την αγάπη του άλλου χρειάζονται μικρές καθημερινές πράξεις.
Γιατί τα λόγια είναι εύκολα. Πολλοί άνθρωποι λένε «σ’ αγαπώ», «είσαι τα πάντα μου», «είσαι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί». Οι πράξεις όμως είναι εκείνες που τελικά κάνουν τη διαφορά.
Τι να το κάνεις το καθημερινό «σ’ αγαπώ», αν αισθάνεσαι μόνος μέσα σε μια σχέση;
Τι σημασία έχει το «είσαι τα πάντα μου», όταν δε συνοδεύεται από σεβασμό, ενδιαφέρον και φροντίδα;
Και πόσο μπορεί να σε αγγίζει ένα «είσαι ότι καλύτερο είχα ποτέ», όταν πρέπει να φωνάξεις για να καταλάβει ο άνθρωπός σου ότι πονάς; Όταν δε βλέπει ότι δεν είσαι καλά;
Κάποια στιγμή η καρδιά κουράζεται να ρωτά, «με θέλεις;», «με σκέφτεσαι;» και αρχίζει να παρατηρεί αν υπάρχει παρουσία, προσπάθεια, σεβασμός.
Δε ζητάμε από κάποιον να είναι τέλειος, ζητάμε να ακούει, να νοιάζεται, να βλέπει, να προσπαθεί.
Να μας ρωτάει αν φτάσαμε καλά στο σπίτι μας.
Να θυμάται κάτι που του είχαμε πει.
Να καταλαβαίνει από τη σιωπή μας ότι κάτι δεν πάει καλά.
Να μένει όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Γιατί στο τέλος δε θυμόμαστε τις φορές που κάποιος μας είπε «σ’αγαπώ» αλλά θυμόμαστε τις φορές που με τις πράξεις του μας έκανε να αισθανθούμε ότι η αγάπη αυτή ήταν αληθινή.
