Γράφει η Σταθάκη Ράνια
Υπάρχει ένα συρτάρι των αναμνήσεων που όλοι κουβαλάμε μέσα μας. Άλλοι το κρύβουν βαθιά, άλλοι το ανοίγουν συχνά, μα όλοι ξέρουμε πως είναι εκεί. Είναι εκείνο το μέρος που φυλάμε φωτογραφίες, χαρτάκια, μυρωδιές, στιγμές. Μικρά αντικείμενα που δεν έχουν καμία αξία στα μάτια των άλλων, αλλά για εμάς είναι ολόκληρες ιστορίες. Κι όμως, καμιά φορά αυτό το συρτάρι δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο, αλλά και μια παγίδα που μας κρατάει δέσμιους στο χθες.
Γιατί κάθε φορά που το ανοίγεις, σε κατακλύζει εκείνη η γλυκόπικρη αίσθηση. Από τη μία χαμογελάς, από την άλλη πονάς. Οι αναμνήσεις έχουν τη δύναμη να σε ταξιδεύουν, αλλά και να σε κρατούν καθηλωμένη σε αυτό που δεν υπάρχει πια. Μπορεί να δεις ένα παλιό μήνυμα, μια φωτογραφία από εκείνο το καλοκαίρι ή να μυρίσεις το άρωμα που φορούσε. Και τότε καταλαβαίνεις πως όσα πέρασαν δεν χάθηκαν ποτέ στ’ αλήθεια· απλώς άλλαξαν θέση και χώρεσαν μέσα σου.
Το δύσκολο δεν είναι να θυμάσαι. Το δύσκολο είναι να ξέρεις πότε να κλείνεις το συρτάρι και να συνεχίζεις. Γιατί αν το αφήσεις ανοιχτό για πολύ, οι σκιές θα μπουν στη ζωή σου ξανά και θα σε στοιχειώνουν. Και η ζωή δεν αντέχει να την ξοδεύεις κυνηγώντας φαντάσματα.
Οι αναμνήσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι μας, μα δεν πρέπει να γίνονται δεσμά. Όσο κι αν κάποτε σε ζέσταναν, δεν είναι δίκαιο να τις αφήνεις να σε παγώνουν τώρα. Το χθες είχε τη δική του λάμψη, μα εσύ ζεις στο σήμερα. Και το σήμερα αξίζει να το γεμίσεις με νέες στιγμές, με νέα χαμόγελα, με αγκαλιές που δεν ανήκουν στη μνήμη αλλά στο παρόν.
Μάθε να ανοίγεις το συρτάρι μόνο όταν θέλεις να θυμηθείς ποια ήσουν, όχι για να κλαις γι’ αυτά που δεν είσαι πια. Οι αναμνήσεις είναι μαθήματα, όχι φυλακές. Και το πιο γενναίο βήμα είναι να αναγνωρίσεις την αξία τους, αλλά να μην τους επιτρέψεις να καθορίζουν τη ζωή σου. Γιατί η ζωή σου είναι μπροστά και όχι πίσω.
