Γράφει η Ζωή Αρχοντάκη
Δεν αντικαθίσταται μια γυναίκα που σου άνοιξε κομμάτια της που δεν είχε ξεκλειδώσει ούτε για τον εαυτό της.
Που έγινε τρυφερή, ενώ όλα μέσα της φώναζαν να σκληρύνει.
Που έμεινε, ενώ είχε κάθε λόγο να φύγει. Και κανέναν να μείνει, πέρα απ’ την αγάπη.
Ήταν εκεί.
Σου στάθηκε όταν εσύ δεν ήξερες καν πού πατάς.
Σε στήριξε σιωπηλά, για να μην σε βαραίνει με τον δικό της πόνο.
Δεν ζήτησε. Δεν πίεσε. Δεν παρακάλεσε.
Απλώς σ’ αγάπησε.
Όχι με λόγια. Με παρουσία.
Με το να συγχωρεί χωρίς απαντήσεις.
Με το να σε ακούει χωρίς να σε διαλύει.
Με το να σε διαλέγει, ξανά και ξανά, ακόμα κι όταν εσύ δεν ήξερες αν αξίζεις να σε διαλέξουν.
Και την έχασες.
Όχι επειδή ήταν λίγη.
Αλλά επειδή ήταν πολλή για έναν άνθρωπο που δεν ήξερε τι να κάνει με κάτι τόσο αληθινό.
Και τώρα, ζεις με τις “περίπου”.
Με τις “ασφαλείς”. Με τις “βολικές”.
Αλλά κάποια στιγμή, όταν όλα θα ησυχάσουν…
θα σου ‘ρθει η σκέψη.
Θα τη θυμηθείς.
Πώς σ’ αγαπούσε χωρίς εγγυήσεις.
Πώς έμεινε όταν άλλες θα είχαν φύγει.
Πώς έλαμπε μέσα σου, κι εσύ τυφλώθηκες.
Και τότε θα καταλάβεις:
Δεν ήταν ποτέ ότι δεν ήταν αρκετή.
Ήταν ότι εσύ δεν άντεξες να σε αγαπήσει κάποια που δεν φοβόταν να σε δει ολόκληρο.
