Γράφει η Λελα Μάνου
Με ρωτάς γιατί σου θυμώνω. Γιατί δεν σου μιλάω.
Σε κοιτώ και σιωπώ κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο ανάμεσά μας.
Ο θυμός που δεν γίνεται λέξεις. Ο θυμός που δεν σε βρίσκει.
Κι εγώ μένω σιωπηλή και σου θυμώνω για κάθε νύχτα που δεν ήσουν δίπλα μου. Για κάθε στιγμή που σε αναζήτησα και δεν βρήκες λίγα λεπτά για εμάς.
Σου θυμώνω για τις τόσες λέξεις, τις τόσες υποσχέσεις, τα τόσα “όταν θα”.. και τις προσδοκίες που μου δημιούργησαν.
Θα σου θυμώνω για τα τραγούδια που έγιναν δικά σου.. και τώρα δεν θέλω ούτε να τα ακούω πια.
Θα θυμώνω μαζί σου για όλες εκείνες τις στιγμές που μου έκλεισες το στόμα. Που δεν μου έδωσες την ευκαιρία να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Για τις φορές που έκανες ότι δεν καταλαβαίνεις τα δάκρυα που τρέχουν. Που πάντα έπρεπε να δείχνω καλά, να μην ζητάω τίποτα και να μην έχω προσδοκίες. Θα θυμώνω μαζί σου που ποτέ δεν με έκρυψες στην αγκαλιά σου. Που δεν μου χάιδεψες ποτέ τα μαλλιά. Που δεν μου είπες να μη φοβάμαι.
Θα θυμώνω μαζί σου, γιατί όταν με είδες να φεύγω, δεν μου άπλωσες το χέρι. Θα θυμώνω και για το “έλα” που ποτέ δεν λες. Μα πιο πολύ θα θυμώνω για το “μείνε” που πάλι δεν θα πεις. Θα θυμώνω για το “μαζί” που δεν τόλμησες. Και θα θυμώνω για τα χιλιόμετρα που έκανα εγώ, περιμένοντας εσύ να κάνεις ένα βήμα. Θα θυμώνω.
Θα θυμώνω κάθε μέρα, για κάθε μέρα που θα συνεχίσεις να ζεις χωρίς να με σκέφτεσαι. Χωρίς να σου λείπω. Για κάθε μέρα που δεν θα με ψάχνεις. Που θα με ξεχνάς. Θα θυμώνω. Για τον έρωτα που μου πήρες πίσω… θα θυμώνω.
