Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
“Θα μου λείψεις”, μου είπες την μέρα που έπρεπε να φύγω.
“Θα μου λείψουν όλα αυτά που κάναμε μαζί, οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα βράδια της φωτιάς τα ολότελα δικά μας”.
“Είναι σκληρή η απόσταση και θα πονέσει”, ίσα που ψέλλισες ένα απόγευμα, που μας ξερίζωσε η ανάγκη.
Να μου γράφεις μωρό μου”, μου είπες, κι ένας κόμπος σε έπιασε από τον λαιμό, σαν τον φονιά του έρωτα!
Θα σου γράφω ψυχή μου!
Θα αφήνω τα αισθήματα να ξεσπάνε με μανία πάνω σε χαρτιά, να εκτονώνονται ανεξέλεγκτα στο πληκτρολόγιο, να ουρλιάζουνε ελεύθερα, για να μη με πνίξουν, για να μην πεθάνω από την δική σου έλλειψη.
Θα σου γράφω!
Γιατί πως αλλιώς να πάρω ανάσα;
Πως αλλιώς να ξημερώσει η νύχτα όταν δεν θα σε έχω, όταν θα λείπει το κορμί σου από το δικό μου;
Πως αλλιώς θα επιβιώσω απ’τα “σ’ αγαπάω” κι απ’τα “σε θέλω” μου, που θα με στριμώχνουνε τις νύχτες στις γωνιές της μοναξιάς και της “πείνας” μου για σένα;
Θα σου γράφω, γιατί ένα μήνυμα δεν είναι αγκαλιά, όμως οι λέξεις όταν λέγονται ατόφιες κι όταν βγαίνουν από μέσα μας ατόφιες κι άφιλτρες, αγκαλιάζουν!
Γιατί οι σκέψεις δεν είναι το ίδιο με τα φιλιά, μα όταν τυπώνονται σε ένα λευκό χαρτί, που μοιάζει με σεντόνι, τις φιλάνε τις ψυχές και τις λυτρώνουν!
Γιατί έχεις δίκιο, ο έρωτας υποφέρει στην απόσταση, όμως τα δάκτυλα πάνω στα πλήκτρα, κάποιες φορές, κολασμένα ερωτοτροπούνε και γράφουν λέξεις που μοιάζουν με οργασμό και με κορύφωση!
Θα σου γράφω!
Όχι μόνο για σένα, αλλά για μένα πιο πολύ.
Για να νικάω της απόστασης τις φρίκες, για να καλοπιάνω της καρδιάς μου τα ανίκητα κενά.
Κάθε φορά που σαν αγρίμι θα γυρνάω μέσα στο άδειο μου δωμάτιο, κάθε φορά που θα γυρεύω την μορφή σου, κάθε φορά που θα πονάει το κορμί μου από την στέρηση, θα σου γράφω.
Θα σου γράφω!
Θα σου μιλώ για πόθους και για πάθη, πιστάγκωνα δεμένα.
Θα είμαι δυνατός.
Θα αντέχω.
Θα κάνω υπομονή.
Θα περιμένω, μέχρι να έρθει η ώρα που θα ανταμώσουμε ξανά. Ώσπου να ξαναέρθει η ώρα, που θα “γράψω” με το κατακόκκινο μελάνι του έρωτα επάνω στο κορμί σου.
