Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Κανένας δεν μπορεί πια να μου κάνει κακό. Το τείχος που ύψωσα γύρω μου είναι πιο μεγάλο και ισχυρό από οτιδήποτε. Δεν μπορεί να το προσπεράσει κανένας πια. Άφησα πολλούς να μπουν με τα χρόνια, άφησαν πάνω μου πολλά σημάδια, ατσούμπαλα, άσχημα, παραμορφωμένα και εγώ συνέχιζα.
Συνέχιζα να τους εμπιστεύομαι, να τους έχω δίπλα μου, να τους ανέχομαι, να τους κρατάω. Δεν είναι ότι δεν έβλεπα, είναι ότι φοβόμουν μη μείνω μόνη. Μέχρι που μια μέρα τα σημάδια έγιναν πολλά, μεγάλα και διακριτά. Απέκτησαν μορφή, χρώμα και σχήμα.
Τότε κατάλαβα πως το να μείνω μόνη μου ίσως να είναι καλύτερο από το να μη μείνω. Ίσως η μοναξιά να έχει κάτι να μου διδάξει, και ξεκίνησα. Δειλά δειλά, βήμα το βήμα να χτίζω το τείχος γύρω μου, να σπρώχνω ανθρώπους να φύγουν μακριά, να αποφεύγω καταστάσεις και να γυρνάω την πλάτη μου σε ότι δεν μου αρέσει. Σιγά σιγά έπαψε το κακό, σιγά σιγά οι πληγές έκλεισαν και τα σημάδια έφυγαν.
Όμως τα σημάδια της ψυχής δεν έφυγαν ποτέ, έμειναν εκεί να μου υπενθυμίζουν το λόγο που έχτισα αυτό το τείχος, τον λόγο για τον οποίο προσπαθώ κάθε μέρα, τον λόγο που δεν φοβάμαι πια τη μοναξιά. Τον λόγο που δεν μπορεί κανένας πια να με βλάψει και να με φοβίσει. Και έτσι λιθαράκι λιθαράκι, πετραδάκι πετραδάκι το τείχος ανέβαινε και μαζί του και εγώ.
Δεν εγκλωβίστηκα μέσα σε εκείνο όπως πολλοί πίστεψαν, ανέβαινα μαζί του κι εγώ μέχρι να πιάσω ουρανό και στο τέλος να αγγίξω τα αστέρια. Όποτε έρθει η στιγμή, χωρίς βιασύνη, χωρίς ένα γιατί στα χείλη. Απλά ανεβαίνω, μέχρι να αγγίξω ουρανό!
“Take the first step in faith. You don’t have to see the whole staircase, just take the first step.”
Martin Luther King Jr.
