Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Έμεινα κοντά σου, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου κατέρρεαν. Ακόμη κι όταν το μέλλον σου ήταν αβέβαιο κι είχες να αντιμετωπίσεις τόσα πολλά απανωτά χτυπήματα της μοίρας, που η ζωή σου έμοιαζε περισσότερο προϊόν μυθοπλασίας παρά πραγματικότητα.
Έμεινα δίπλα σου, κλείνοντας τα αυτιά μου στις σειρήνες του περίγυρού μου, που μου τόνιζαν πως αρκετές δυσκολίες έχω, γιατί θα πρέπει να προσθέσω κι άλλες και να επιβαρύνω τη ζωή μου.
Έμεινα δίπλα σου, αδιαφορώντας πως τα προβλήματά σου είχαν δυσάρεστες συνέπειες και στη δική μου ζωή.
Έμεινα δίπλα σου, κι όταν μου είπες πως δεν μου αξίζει όλο αυτό, σου ανταπάντησα ότι αντέχω και πως είμαι δυνατή.
Έμεινα δίπλα σου, ακόμη κι αν προσπαθώντας να σώσω εσένα, έχανα εμένα.
«Πώς αντέχεις;» με ρώτησες ένα κρύο απόγευμα του Γενάρη.
«Μένεις από λύπηση;» συμπλήρωσες.
«Δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου. Δεν με νοιάζει μόνο η δική μου ευτυχία και καλοπέραση. Δεν λειτουργώ με το εγώ, αλλά με το εμείς. Δεν πράττω με βάση τις δικές μου ανάγκες, αλλά και τις δικές σου.
Η ψυχολογία και η διάθεσή σου επηρεάζει κι εμένα, γιατί δεν είμαι ατομίστρια. Στη σχέση δεν είμαστε ένας, αλλά δυο.
Όταν κάτι αξίζει, παλεύεις να το κρατήσεις όρθιο. Αρκεί, βέβαια, να ξέρεις να εκτιμάς. Κι εγώ ξέρω να εκτιμώ, να αγαπώ, να νοιάζομαι.
Η αγάπη δεν φαίνεται στις καλές στιγμές, αλλά δοκιμάζεται στις δύσκολες.
Θα μείνω όσο χρειαστεί. Θα μείνω όσο με αντέχεις».
Απάντησα, κι δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου.
