Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να απαντήσεις σε κάποιον άνθρωπο «το ξέρω»;
Χωρίς αστερίσκους και δεύτερες σκέψεις.
Να μην χρειάζεται να του πεις «νομίζω», «ίσως», «θα δείξει», «θα φανεί στο χειροκρότημα».
Να σου λέει «ξέρεις πού θα με βρεις» και να απαντάς αμέσως, αυθόρμητα, χωρίς σκέψη, «ξέρω».
Θέλει κόπο αυτό το «ξέρω». Έχει χτιστεί πάνω σε χαρές και λύπες. Έχει δομηθεί να γέλια και δάκρυα. Αγάπη και θυμό. Προσδοκίες και απογοητεύσεις.
Έχει μέσα του όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Έχει γνωρίσει φως και σκοτάδι κι έχει περπατήσει στους πιο κακοτράχαλους δρόμους.
Γιατί για να «ξέρω» πού θα σε βρω, σημαίνει πως σε κουβαλάω μέσα μου. Σημαίνει πως έχεις αφήσει μια ρίζα να γυρνάς, μια ρίζα να σε γυρνάω όταν περνά ο καιρός. Σημαίνει πως είσαι κουκίδα σταθερή όταν χάνομαι.
Δεν ελπίζω πως θα είσαι εκεί. Ξέρω πως θα είσαι.
Δεν φαντάζομαι πως θα σε βρω στα σκοτάδια μου. Ξέρω πως θα σε βρω.
Δεν στοιχηματίζω την παρουσία ή την απουσία σου. Ξέρω και τα ποντάρω όλα στην παρουσία.
Δεν είναι γνώση χτισμένη με τελειότητα το «ξέρω». Τίποτα τέλειο δεν χαρακτηρίζει αυτή τη γνώση. Όμως την χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα.
Εκείνη η σπάνια αυθεντικότητα που λέει πως δεν χρειάζεται τίποτα ιδανικό, τίποτα ατσαλάκωτο για να υπάρχουν δυο άνθρωποι. Είναι η αυθεντικότητα δυο ανθρώπων που δοκίμασαν τις αντοχές τους, τους εαυτούς τους, τα καλά και τα κακά τους, και μπορεί το «μαζί» τους να μην ήταν ποτέ ιδανικό, ήταν όμως πάντα αληθινό. Αυθεντικό.
Γι’αυτό σου λέω φίλη μου.. μην παραξενεύεσαι που όταν σου λέω «το ξέρω», το θεωρώ τίτλο τιμής για τη σχέση μας.
Σε μια εποχή που όλα γκρεμίστηκαν, σε μέρες που σίγουρο είναι μόνο ότι ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή… το να σου λέω «το ξέρω» όταν μου λες «ξέρεις πού θα με βρεις», είναι τίτλος τιμής.
Γιατί κάποιες εποχές, κάποιες μέρες, δεν θες ελπίδα, δεν θες στοίχημα, δεν θες αμφιβολία, δεν θες ίντριγκα.
Θες μόνο να ξέρεις, πως ο άνθρωπος σου, θα είναι εκεί.
Χωρίς ερωτηματικό.
