Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Κάθε βράδυ το ίδιο τροπάριο, κάθε νύχτα που τελειώνει ξεκινάει κάτι δικό σου, κάτι δικό μου, κάτι που για εμάς σημαίνει μαζί.
Εκεί στα στενά της ημιφωτισμένης Αθήνας, εκεί στη τρέλα του έρωτα, στην τρέλα του οινοπνεύματος που κυλάει μέσα μας και μας κάνει πιο αυθόρμητους, πιο δοτικους, πιο ερωτικούς.
Και ύστερα οι δυο μας.
Εκεί, μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με το φως από τα μικρά κεριά, εκείνα που σου αρέσουν, να κυλάει στα κορμιά μας όπως το νερό πέφτει πάνω στα λουλούδια και τα γυαλίζει.
Κάθε νύχτα η ίδια απορία, εκείνη που μου είπες για πρώτη φορά και με άφησες με το βλέμμα καρφωμένο στο στόμα σου. Εκείνη η πρόταση που έβγαλες με πόθο, που έλεγε πόσο θέλεις να μείνεις, να μείνεις εδώ δίπλα μου δίχως να χρειάζεται να φύγεις τρέχοντας, να φορέσεις τις άλλες σου σκέψεις και να γίνεις καπνός για μια ακόμη φορά.
Θυμάσαι;
Μας πως να ξεχάσεις κάτι τόσο ονειρικό, κάτι τόσο αληθινό σήμανα!
Θα μείνεις μαζί μου απόψε;
Έτσι για αλλαγή, για να έχουμε κάτι να θυμόμαστε όταν πάλι την επόμενη φορά θα χωριστούν τα βλέμματα μας, τα κορμιά μας, όταν θα μείνουμε πια μόνοι με μόνη μας παρέα τις σκέψεις εκείνης της περασμένης ημιφωτισμένης νύχτας.
Το ξέρω, ξέρω πως το θέλεις ίσως πιο πολύ και από εμένα.
Τα λόγια σου ήχησαν σαν έρωτας στα αυτιά μου, σαν τρέλα δίχως τέλος, σαν τον κόσμο όλο σαν…
Θα μείνεις μαζί μου απόψε;
