Γράφει η Αστέρω
Μεγάλωσα και οι ανοχές μου εξαντλήθηκαν. Δε θα κάνω υπομονή για ανθρώπους που δεν είναι σημαντικοί στη ζωή μου. Δε θα καταπιώ καμιά κουβέντα αν με πνίγει, δε θα σωπάσω για να διευκολύνω καταστάσεις που δεν αξίζουν τη σιωπή μου.
Μεγάλωσα και μπορεί να μην είμαι εύκολος άνθρωπος, αλλά προσπαθώ, το βράδυ που κάνω απολογισμό, να έχω περισσότερα συν από μείον για τις πράξεις μου. Η συνείδησή μου είναι το καταφύγιό μου κι αυτό δεν το θυσιάζω για κανέναν. Έμαθα να ξεχωρίζω ποιοι αξίζουν την παρουσία μου και ποιοι απλώς περνούν από τη ζωή μου σαν σκιές. Δε με ενδιαφέρει πλέον να εξηγώ τον εαυτό μου σε όσους δε θέλουν να καταλάβουν. Αν κάποιος με θέλει στη ζωή του, ξέρει πού να με βρει.
Μεγάλωσα και ξέρω πότε πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Δεν φοβάμαι να κάνω λάθη, δεν αλλάζω το παρελθόν μου με κάτι άλλο γιατί δε θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα. Είναι το παρελθόν που με έπλασε, που με έκανε αυτή που είμαι σήμερα. Δεν θα άλλαζα ούτε μια στιγμή, γιατί ακόμα και τα δύσκολα, ακόμα και τα λάθη, είναι κομμάτια μου. Ό,τι πέρασα με δίδαξε, ό,τι έχασα με έκανε δυνατότερη, ό,τι άντεξα με όπλισε με υπομονή και αποφασιστικότητα.
Μεγάλωσα και το μόνο που με νοιάζει είναι να αγαπάω και να αγαπιέμαι αληθινά. Όλα τα άλλα είναι μόνο μόστρα. Και ποτέ δεν ήμουν οπαδός του φαίνεσθαι. Δε θέλω ψεύτικες σχέσεις, ανούσιες συζητήσεις, επιφανειακές συναναστροφές. Θέλω ουσία. Θέλω ανθρώπους που να έχουν κάτι να πουν, να έχουν αισθήματα, να νιώθουν βαθιά, να μη φοβούνται να δείξουν ποιοι είναι πραγματικά.
Θέλω αλήθεια. Θέλω πάθος. Θέλω αγάπη που να καίει, να είναι δύναμη και γαλήνη ταυτόχρονα. Θέλω βλέμματα που να μιλούν χωρίς λέξεις, αγγίγματα που να λένε «είμαι εδώ». Θέλω εκείνο το είδος της οικειότητας που κάνει τα κορμιά να ενώνονται όχι μόνο από επιθυμία, αλλά από ψυχές που αναγνωρίζονται. Να υπάρχει εμπιστοσύνη, να υπάρχει σύνδεση, να υπάρχει κάτι πέρα απ’ το επιφανειακό.
Μεγάλωσα κι έμαθα πως η ζωή είναι μικρή για οτιδήποτε λιγότερο από αυτό. Δεν έχω χρόνο για ανούσιες σχέσεις, για υποκρισία, για κενές συζητήσεις. Δεν έχω ανάγκη να γεμίζω το πρόγραμμά μου με ανθρώπους έτσι για να λέω πως έχω παρέες. Θέλω λίγους, αλλά αληθινούς. Θέλω στιγμές που να με γεμίζουν, που να έχουν νόημα, που να αξίζουν να θυμάμαι.
Μεγάλωσα και κατάλαβα πως η ευτυχία δεν είναι στα πολλά, αλλά στα ουσιαστικά. Δεν είναι στις μεγάλες δηλώσεις, αλλά στις μικρές πράξεις. Είναι στο να βρίσκεις την ηρεμία μέσα σου, στο να μπορείς να χαμογελάς ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, στο να ξέρεις πως ό,τι κι αν γίνει, δεν έχεις προδώσει τον εαυτό σου.
Μεγάλωσα!
