Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Μην απορήσεις με τη ζωή και τους ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν μόνο εκείνοι που έμαθαν να αγαπούν. Δεν υπάρχουν μόνο οι καλοί πρίγκιπες στο άσπρο άλογο, ούτε οι φιλίες, οι «και καλά» κολλητές.
Ξέρεις μας έμαθαν για εκείνη τη ροζ φούσκα γεμάτη χρυσόσκονη και χαμόγελα.
Με πρόδωσαν, πολλοί και διαφορετικοί. Κάποιους ίσως να τους προκάλεσα, από κάποιους δεν το περίμενα και λίγους τους υποψιαζόμουνα.
Μέχρι που ορκίστηκα. Όταν έφτασα στα όρια μου, έγινα λιώμα, μάτωσα, γέμισα μαχαιριές, δεν μπορούσα να ανασάνω γιατί μου έσφιγγες το λαιμό, κι ορκίστηκα.
Η τελευταία προδοσία που μου έδωσες, είναι η τελευταία φορά που έπιασα πάτο. Η τελευταία σου προδοσία ήταν μαχαιριά που έλαβα.
Γιατί αγόρασα αλεξίσφαιρο τόσο ισχυρό που δεν το διαπερνάει τίποτα, την αυτοπεποίθηση μου και τη ζωή που μου χρωστάω αγόρασα. Και πίστεψε με, την αγόρασα ακριβά.
