Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Ξέρεις τι είναι πιο δύσκολο από το να δεις ότι έχεις κάνει λάθος; Να το παραδεχτείς. Όχι μόνο σε σένα, αλλά και σε αυτόν που έγινε αποδέκτης του λάθους σου.
Έφταιγα εγώ, αλλά τα «άκουσες» εσύ, στεναχωρήθηκες εσύ, πληγώθηκες εσύ, εκνευρίστηκες εσύ και εγώ ξέρεις τι έκανα; Ζούσα στη δική μου μαύρη τρύπα, μοιράζοντας «μαυρίλα» σε κάποιον που δεν μου έφταιγε. Που ήρθε στη ζωή μου σε ένα λάθος timing, την στιγμή που δεν είχα ούτε 10% να δώσω. Την εποχή που έψαχνα σελοτέιπ να κολλήσω τα κομμάτια μου ένα ένα, χωρίς να ξέρω με σιγουριά ότι θα τα καταφέρω ή ότι θα ξαναπατήσω στα πόδια μου. Ήταν ανάγκη να με βρω…
Μπορεί να μην ήταν ένας άνθρωπος, μπορεί να ήταν πολλοί εκείνοι που πάτησαν στον δρόμο μου, όταν εγώ τον είχα όλο αγκάθια. Κάποιοι με κατάλαβαν, με αγάπησαν και έμειναν. Με είδαν να ανθίζω και να βρίσκω το σωστό μονοπάτι μου. Που με την επιμονή τους έβαλαν χρώμα στην καρδιά μου και έγιναν τα στηρίγματά μου για να σταθώ στα πόδια μου.
Κάποιοι δεν άντεξαν και δεν τους αδικώ. Και εγώ το ίδιο θα έκανα. Ίσως και να τα είχα παρατήσει νωρίτερα από εκείνους. Να μην είχα ούτε τη μισή επιμονή και δύναμη που είχαν.
Εσένα, που μπήκες στη ζωή μου όταν εγώ βούλιαζα, σου οφείλω μία συγγνώμη, Μία συγγνώμη αληθινή, τώρα που η αντίληψή και το συναίσθημά μου λειτουργούν.
Τώρα που ξέρω την ταυτότητά μου, έφτιαξα τις πληγές μου και βάδισα τον δρόμο μόνη μου μέχρι να με βρω.
Θα μου πεις τώρα είναι αργά για να την πεις. Τη ζημιά σου, το λάθος σου το έχεις κάνει. Τώρα δε βοηθάει σε τίποτα. Να ξέρεις όμως πως τώρα είναι αληθινή και πραγματικά οφείλω να τη πω. Τώρα που ξέρω τι έχω κάνει, Τώρα που μετανιώνω για τις πράξεις μου, Τώρα που βγήκα από την τρύπα μου. Είναι αυτή η συγγνώμη που έπρεπε να ακούσεις. Στην χρώσταγα…
