Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Η στιγμή που με έχεις αγκαλιά… είναι η στιγμή που ο κόσμος σωπαίνει.
Δεν υπάρχουν πια λέξεις, θόρυβοι, σκέψεις που τρέχουν. Υπάρχει μόνο αυτή η αίσθηση του «ανήκω κάπου». Στο σώμα σου. Στο στήθος σου που ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά. Στα χέρια σου που με κρατούν σαν να είμαι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις ποτέ ακουμπήσει.
Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, αλλά όλα μέσα μου γαληνεύουν. Είναι σαν να βρίσκω τον εαυτό μου ξανά, μέσα στη σιωπή σου. Και η σιωπή σου αυτή… δεν είναι κενή. Είναι γεμάτη από εκείνο το “σε νιώθω”, το “είμαι εδώ”, το “σε κρατώ”.
Δεν είναι απλώς μια αγκαλιά. Είναι η αγκαλιά σου.
Εκείνη η στιγμή μου θυμίζει αυτό που ήδη ξέρω. Πόσο βαθιά σε αγαπώ. Όχι από ανάγκη. Ούτε από έρωτα μονάχα. Αλλά γιατί όταν με κρατάς, όλο μου το είναι ξέρει πως είμαι ασφαλής. Επιθυμητή. Αρκετή.
Η ζεστασιά σου δεν ακουμπά μόνο στο δέρμα μου αλλά φτάνει στην ψυχή μου. Με ξεγυμνώνει χωρίς ντροπή, με ηρεμεί χωρίς προσπάθεια. Κι αν μπορούσα να παγώσω τον χρόνο, θα ήθελα να μείνουμε εκεί. Χωρίς λόγια, χωρίς απορίες.
Γιατί ξέρεις τι είναι όμορφο σ’ αυτή τη στιγμή; Δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Δε χρειάζεσαι τίποτα άλλο για να μου δείξεις όσα νιώθεις. Το σώμα σου το λέει πρώτο. “Σε θέλω εδώ”. Τα δάχτυλά σου στη μέση μου ψιθυρίζουν. “Μην πας πουθενά”. Η ανάσα σου στον λαιμό μου λέει “είσαι το μαζί μου.”
Κι εγώ… χάνομαι σ’ αυτήν την αγκαλιά. Όχι από αδυναμία, αλλά από εκείνη τη γλυκιά παράδοση που συμβαίνει μόνο όταν υπάρχει εμπιστοσύνη. Μόνο όταν υπάρχει αληθινή σύνδεση, όχι απλώς πάθος που καίει χαμηλά, σιωπηλά, χωρίς να φωνάζει. Και φουντώνει κάθε φορά που η αγκαλιά σου με σφίγγει λίγο παραπάνω, σαν να μη θέλεις να φύγω ποτέ.
Η στιγμή που με έχεις αγκαλιά… δεν είναι στιγμή. Είναι ένα ολόκληρο σύμπαν, φτιαγμένο μόνο για δυο. Και είναι το μέρος που θέλω να βρίσκομαι ξανά και ξανά.
Εκεί είμαι ελεύθερη. Εκεί είμαι δική σου.
