Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Κοίτα να δεις που η ιστορία δεν γράφτηκε όπως τη μάθαμε. Ξέρεις, δεν ήταν μόνο ο Οδυσσέας που πάλευε με τέρατα και κύματα. Η Πηνελόπη πάλευε κάθε μέρα με τη μοναξιά, με την αναμονή, με τα μάτια όλων που την κοιτούσαν λες και ήταν το κορόιδο του χωριού. Κι όσο εκείνος ταξίδευε στους ωκεανούς, εκείνη έφτιαχνε την αντοχή της κόμπο-κόμπο, σαν το περίφημο υφαντό της.
Μα Οδυσσέα, το μαθες το νέο; Η Πηνελόπη ζει και χωρίς εσένα! Δεν έμεινε εγκλωβισμένη στα παραμύθια και τις ιστορίες. Έμαθε να κοιμάται μόνη της, να χτίζει όνειρα χωρίς να περιμένει κάποιον να τα ολοκληρώσει. Έμαθε να ζει και να γελάει, να χαμογελάει χωρίς να σκέφτεται αν θα έρθεις πίσω.
Κουράστηκε να υφαίνει ελπίδες και να ξεφτίζει απογοητεύσεις. Σήκωσε τα μάτια της στον ήλιο και είπε: “Δεν θα περιμένω άλλο”. Κι όσο εσύ έπαιζες τον ήρωα στα ξένα, εκείνη έγινε η ηρωίδα της δικής της ζωής. Έπαψε να υπολογίζει τα χρόνια και τις μέρες. Έπαψε να κρατάει την ανάσα της κάθε φορά που κάποιος φώναζε πως έρχεσαι.
Πήρε τη ζωή στα χέρια της και την έστριψε αλλιώς. Τα χέρια που κάποτε έπλεκαν υφαντά, τώρα αγκαλιάζουν όνειρα δικά της. Το κεφάλι που έσκυβε να κρύψει τα δάκρυά της, τώρα σηκώνεται περήφανα. Δεν είναι πια εκείνη που περιμένει. Είναι εκείνη που ζει.
Οδυσσέα, αν γυρίσεις, θα δεις μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να την “σώσεις”. Δεν σε έχει πια ανάγκη για να σταθεί στα πόδια της. Αν έρθεις πίσω και περιμένεις να την βρεις να σε κοιτάει με λαχτάρα, θα απογοητευτείς. Γιατί εκείνη προχώρησε. Δεν περίμενε να της φτιάξεις τη ζωή. Το έκανε μόνη της.
Κι αν τύχει και τη βρεις να γελάει δυνατά, με φίλους και κρασιά, μη σκεφτείς ούτε στιγμή ότι έφυγες για να βρεις τη δική σου ταυτότητα. Εκείνη δεν έφυγε ποτέ, αλλά κατάφερε να βρει τον εαυτό της.
Δεν θα σταθεί να σε ρωτήσει “γιατί άργησες” ούτε θα κλάψει για τα χαμένα χρόνια. Γιατί τώρα ξέρει ότι η δύναμή της δεν κρεμόταν ποτέ από σένα. Ήταν εκεί από την αρχή, απλά δεν το είχε καταλάβει.
Οδυσσέα, το μαθες το νέο; Η Πηνελόπη ζει και χωρίς εσένα. Κι αν κάποτε πίστευες ότι το τέλος αυτής της ιστορίας ήταν το “ευτυχώς γύρισες”, μάθε πως η πραγματική ευτυχία της ξεκίνησε όταν σταμάτησε να σε περιμένει.
