Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Βαριά λέξη η μοναξιά. Κουβαλάει μαζί της σιωπή, απόσταση, κενό. Αυτό όμως δεν την κάνει εχθρό. Είναι μία ανθρώπινη κατάσταση που όλοι βρεθήκαμε, βρισκόμαστε ή θα βρεθούμε σε αυτήν.
Οι μέρες πάνε και έρχονται, γύρω σου φωνές, κόσμος, υποχρεώσεις και όμως μέσα σε όλο αυτό το χάος, η μοναξιά μπορεί να σου «χτυπήσει» την πόρτα. Η μοναξιά δεν σχετίζεται με την απουσία ή την παρουσία των ανθρώπων, αλλά με τις πραγματικές… συνδέσεις.
Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά που η μοναξιά μας δίνει χώρο να ανασάνουμε. Είναι εκείνο ακριβώς το σημείο που συναντάμε ξανά τον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται πια να προσποιηθείς τίποτα, ούτε να γεμίσεις τον χώρο με φασαρία. Είναι το καταφύγιο που σου δίνει χώρο να ακούσεις τις σκέψεις σου και να αναγνωρίσεις τις ανάγκες σου. Να δεις τι έχει πραγματικά αξία και τι όχι.
Ίσως, τελικά η μοναξιά να μην είναι τόσο φόβος, όσο μάθημα. Μας διδάσκει να ζητάμε ουσία αντί για παρουσία. Μας προετοιμάζει για εκείνες τις σπάνιες, βαθιές στιγμές επικοινωνίας που δεν χρειάζονται πολλά λόγια .
Η μοναξιά δεν είναι το αντίθετο της αγάπης. Είναι το μονοπάτι που, αν το περπατήσεις με θάρρος, θα σε φέρει πιο κοντά σε αυτήν.
