Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Η μνήμη αγάπη μου είναι απάτη και είναι και λίγο μεγαλύτερη απάτη από εσένα.
Είναι αυτή που σε ζωντάνευε κάθε φορά που μου έλλειπες. Αυτή που σε δικαιολογούσε στα παραστρατήματά σου, που μου εμφάνιζε στιγμές που μου έδειχνες ότι νοιάζεσαι για εμένα.
Στιγμές που όμως είχαν άλλη χροιά ανάλογα με την διάθεσή μου, ανάλογα με την οπτική που τις ξανά σκεφτόμουν. Η ίδια μου η μνήμη ήταν αυτή που με κρατούσε φυλακισμένη δίπλα σου.
Αυτή που σε νοιαζόταν και δεν ήθελε να φύγω μακριά σου. Πόσες φορές είπα στον εαυτό μου ότι: «δεν πάει άλλο, καταστρέφομαι», κι όμως, από μικρές χαραμάδες του μυαλού μου ξεπετάγονταν εικόνες, μνήμες, αυτές που λίγο λίγο έριχναν το κάστρο που προσπαθούσα να δημιουργήσω.
Μου θύμιζαν όμορφες στιγμές, κλειδώνοντας στην άκρη τις πίκρες και τις στεναχώριες που πέρασα εξ αιτίας σου.
Ήξεραν ότι δεν θα αντέξω να σε χάσω και έτσι επέλεγαν να με ξεγελάνε, κάθε φορά που προσπαθούσα να φύγω. Τώρα όμως επιλέγω να μην πιστέψω την μνήμη μου, να σταματήσω να ζω τις στιγμές μας και να πάω παρακάτω.
Ήρθε η ώρα να δημιουργήσω καινούργιες αναμνήσεις.
Αναμνήσεις που να είναι λίγο πιο δίκαιες για εμένα. Λίγο πιο αμερόληπτες για εμένα.
Πάντα ήθελα να σε ρωτήσω: Έκλαψες ποτέ με λυγμούς που δεν με είχες;», προς απορίας σου, θα σου πω ότι εγώ το έκανα. Το έκανα τόσες πολλές φορές που δεν μετριούνται στο ένα χέρι. Τα μάτια μου πονούσαν, το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει, κι όμως σε ήθελα ακόμα.
Με ένα σου μήνυμα μπορούσα να τα ξεχάσω όλα, να με κάνεις πάλι δική σου και να αφήσω στην άκρη όλα τα δάκρυα που έριξα. Πού ήσουν όμως; Πού ήσουν όταν έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω, που σε ζητούσα, που σε καλούσα και δεν απαντούσες;
Μετά όταν εσύ με ήθελες, περιμένεις να είμαι εκεί, να σ’ αγαπώ και απορούσες όταν έβλεπες ότι προσπαθώ να μείνω μακριά σου. Λυπάμαι αγάπη μου αλλά θα προχωρήσω. Σ’ αγαπάω αλλά…
