Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν είναι μάνα αυτή που σε κοιτάζει με βλέμμα που σε μικραίνει. Που σε μετράει με τη ζυγαριά της δικής της ανεπάρκειας και βρίσκει πως δεν είσαι αρκετός. Δεν είναι μάνα αυτή που θυμώνει με την ύπαρξή σου, που σε φορτώνει ενοχές γιατί “δεν της βγήκες όπως ήθελε”. Δεν είναι μάνα αυτή που αγαπάει υπό όρους. Που περιμένει ανταλλάγματα για την “αγάπη” της. Που απαιτεί να είσαι ευγνώμων, όχι επειδή σε αγάπησε, αλλά επειδή σε γέννησε.
Δεν είναι μάνα αυτή που σου μαθαίνει να σκύβεις το κεφάλι. Που σου κόβει τα φτερά γιατί εκείνη δεν τόλμησε ποτέ να πετάξει. Που σου διδάσκει πως το να ανέχεσαι είναι αρετή, κι η σιωπή απέναντι στην κακοποίηση είναι “οικογενειακή υποχρέωση”. Δεν είναι μάνα αυτή που σου κληρονομεί τους φόβους της αντί για τη δύναμή της. Που σου λέει να μη μιλάς, να μην κλαις, να μη χαλάς την εικόνα.
Δεν είναι μάνα αυτή που σε συγκρίνει, που σε προσβάλλει, που δε σου έμαθε ποτέ τι σημαίνει ασφάλεια, αποδοχή και απλή ανθρώπινη ζεστασιά. Δεν είναι μάνα αυτή που σ’ έκανε να φοβάσαι τα Χριστούγεννα, τις γιορτές, το “σπίτι”. Δεν είναι μάνα αυτή που φωνάζει “είμαι μάνα σου!” μόνο όταν θέλει να σου υπενθυμίσει ότι της χρωστάς. Όχι, δεν είναι μάνα αυτή. Είναι απλώς κάποια που γέννησε.
Μάνα είναι αυτή που σε κοιτάζει και βλέπει αυτό που είσαι, ακόμα κι όταν εσύ έχεις ξεχάσει. Που σε στηρίζει χωρίς να σε ελέγχει. Που σου δίνει χώρο να ανασάνεις, να αποτύχεις, να μεγαλώσεις. Που δε ζητά ανταλλάγματα, που δε χρειάζεται να της λες “ευχαριστώ” κάθε λεπτό, γιατί η αγάπη της είναι αυτονόητη και αθόρυβη.
Μάνα μπορεί να είναι εκείνη που δε σε γέννησε ποτέ, αλλά στάθηκε δίπλα σου όταν όλα γύρω σου κατέρρεαν. Που σου κράτησε το χέρι όταν η βιολογική “μάνα” σε πέταξε στο πάτωμα. Που σ’ έμαθε να μη ζητιανεύεις αγάπη, γιατί η αληθινή αγάπη δε ζητά να γονατίσεις μπροστά της.
Μάνα είναι στάση, δεν είναι ιδιότητα γενετική. Είναι πράξη, όχι τίτλος. Είναι δύναμη, όχι θυσία που σου τρίβεται στο πρόσωπο. Είναι το χτίσιμο, όχι το γκρέμισμα. Μάνα είναι εκείνη που σ’ αγαπάει όπως είσαι, όχι όπως θα ήθελε να είσαι.
Καιρός να σταματήσουμε να αγιοποιούμε κάθε γυναίκα που γέννησε. Καιρός να δώσουμε φωνή και χώρο στην αλήθεια. Δεν είναι όλες οι “μαμάδες” μάνες.
Αφιερωμένο στις μάνες που ξέρουν να αγαπούν!
