Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Η καλύτερη εκδίκηση δεν έχει θυμό, δεν έχει φωνές, δεν έχει προσπάθεια να αποδείξεις τίποτα. Έχει μόνο σιωπή. Μια σιωπή που γεμίζει από τη λάμψη σου, από το φως που βγάζεις εκεί που σε ήθελαν σκοτεινή, αδύναμη, διαλυμένη.
Είναι το χαμόγελό σου που αντέχει, η ματιά σου που δεν χαμηλώνει. Είναι η απόφαση να σταθείς ξανά, ακόμα κι όταν σε έσπασαν, ακόμα κι όταν προσπάθησαν να σε κάνουν να νιώσεις μικρή, ανεπαρκής, λίγη. Δεν ήσουν ποτέ λίγη – απλά φοβήθηκαν το πόσο μπορείς να γίνεις.
Λάμπεις όχι για να τους προκαλέσεις, αλλά γιατί το χρωστάς στον εαυτό σου. Γιατί κάθε φορά που σε αμφισβήτησαν, κάθε φορά που σε έσπρωξαν στο κενό, εσύ διάλεξες να γίνεις πιο δυνατή, πιο αληθινή, πιο ολόκληρη.
Η εκδίκηση δεν είναι οι λέξεις που θες να φωνάξεις. Είναι η ζωή που επιλέγεις να ζήσεις. Είναι το ότι δεν χρειάζεσαι πια την αποδοχή τους, την έγκρισή τους, το ενδιαφέρον τους. Τους αφήνεις εκεί, στη σιωπή τους, ενώ εσύ προχωράς μπροστά, λάμποντας με έναν τρόπο που δεν μπορούν να σβήσουν.
Κι εκεί είναι που κερδίζεις. Όχι γιατί τους νίκησες, αλλά γιατί νίκησες τους φόβους σου. Γιατί έγινες όλα όσα πίστεψαν πως δεν μπορείς. Και αυτό, είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να σου πάρει.
