Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μια μέρα, θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Όχι για κουβέντα. Όχι για να σε ρωτήσει τι κάνεις. Θα σε πετύχει στο λάθος λεπτό, την πιο λάθος στιγμή. Και θα σε βουτήξει απ’ το γιακά. Ένα τηλεφώνημα — τόσο μόνο. Κι όμως, θα σου διαλύσει τη “σταθερότητα” που έχτισες με τόσο κόπο.
Δεν έχει σημασία τι θα πει η φωνή στην άλλη άκρη. Νέα ευχάριστα, σοκαριστικά, τραγικά, ανατρεπτικά. Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει ότι εκείνη τη στιγμή, η ζωή θα σου κλείσει ραντεβού. Και θα περιμένει να δει αν θα εμφανιστείς. Θα σου ζητήσει να σταθείς όρθιος. Γυμνός από δικαιολογίες, από αναβολές, από τη χαζομαρίτσα του “δεν είναι τώρα ώρα”. Δεν θα σε ρωτήσει η ζωή πότε σε βολεύει.
Δεν νοιάζεται αν έχεις δουλειά, αν πονάς, αν είσαι κουρασμένος. Σε καλεί. Με τα καλά της. Ή με τα πιο σκληρά της. Το ερώτημα δεν είναι τι θα πει το τηλεφώνημα. Το ερώτημα είναι: θα είσαι εκεί;
Ή θα τρέχεις πάλι να κρυφτείς πίσω από υποχρεώσεις, πίσω από σχέσεις που σου τρώνε την ψυχή, πίσω από ανθρώπους που σε μαθαίνουν να ζεις μισός για να τους χωράς;
Η ζωή, όταν σε καλεί, δεν το κάνει για να παίξετε. Το κάνει για να σε φέρει προ των ευθυνών σου. Για να σε ξυπνήσει. Για να σου υπενθυμίσει πως αν συνεχίσεις να απουσιάζεις από εσένα,
θα έρθει κάποιος άλλος και θα ζήσει τη δική σου ζωή. Γιατί εσύ θα ήσουν απών.
Όχι νεκρός. Όχι αδύναμος. Απών. Από επιλογή. Κι αυτή η απουσία δεν διορθώνεται.
Οπότε ναι, μια μέρα το τηλέφωνο θα χτυπήσει. Και δεν θα σου χαριστεί.
Η ερώτηση δεν είναι “ποιος καλεί”.
Η ερώτηση είναι: “Εσύ, θα απαντήσεις;”
Η ζωή, δεν σε περιμένει να βολευτείς.
Σε καλεί, κι εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις,
είναι να εμφανιστείς στο ραντεβού!
