Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Δεν ζούμε για πάντα κι αυτό είναι ένα απ’ τα λίγα απόλυτα δεδομένα σ’ αυτή τη ζωή. Το ξέρουμε. Το βλέπουμε. Το ζούμε. Κανείς δεν είναι εδώ για πάντα. Κανείς δεν αναπνέει για πάντα. Κανείς δεν υπάρχει για πάντα και το πότε θα τελειώσει ή θα σπάσει το νήμα της ζωής του καθενός, είναι άγνωστο. Τα ξέρουμε όλα αυτά, όμως γιατί φερόμαστε σαν να είμαστε άτρωτοι κι αιώνιοι;
Προγραμματίζεις τη ζωή σου μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Σχεδιάζεις το μέλλον με την βεβαιότητα ότι θα είσαι εκεί να το ζήσεις. Επενδύεις σε μελλοντικές ευκαιρίες και βασανίζεσαι για μια καλύτερη ζωή. Δουλεύεις σκληρά, ασταμάτητα και ταυτόχρονα απλά αναβάλλεις οτιδήποτε μπορεί να σε κάνει να χαλαρώσεις, να ηρεμήσεις, να διασκεδάσεις, να χαμογελάσεις. Με την πεποίθηση πως έχεις καιρό ακόμη (άραγε ποιος γνωρίζει πραγματικά πόσο καιρό έχει;), σπαταλάς τις στιγμές που σου δίνονται.
Μέσα στο μυαλό σου επαναλαμβάνεται συνεχώς η λέξη “αργότερα” για όλα τα “θέλω” σου και η λέξη “τώρα” για όλα τα “πρέπει”. Τα χρόνια κυλούν κι οι αναβολές, κουκουλώνουν τις επιθυμίες σου. Στοιβιάζονται τα “πρέπει” πάνω στα “θέλω” κι έρχεται μια μέρα που δεν θυμάσαι τι ζητάς, τι ψάχνεις, τι αγαπάς. Όλα όσα ονειρευόσουν, έχουν χαντακωθεί κάτω απ’ τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που μόνος φόρτωσες στην πλάτη σου. Κι ο καιρός περνάει.
Δεν ζούμε για πάντα κι αυτό είναι ένα απ’ τα λίγα απόλυτα δεδομένα σ’ αυτή τη ζωή. Ένα ακόμη δεδομένο είναι πως η ζωή δεν έχει pause. Ο χρόνος κυλά ασταμάτητα και δεν κάνει χάρες κι εξαιρέσεις. Είναι δική σου υποχρέωση να ζήσεις στο έπακρο τις στιγμές που σου δίνονται και δεν ξέρεις πότε θα σου τελειώσουν. Είναι δική σου υποχρέωση να καταλάβεις, πως κάθε μικρή στιγμή που μας χαρίζεται είναι ένα μοναδικό δώρο, που θα πρέπει να εκτιμάς και να ζεις στο έπακρο.
Μικρή η ζωή μάτια μου, μην την αφήνεις να κυλά σαν άμμος μέσα απ’ τα δάχτυλά σου. Δώσ’ της κι άλλο χρώμα κι άλλες μουσικές κι άλλα χρώματα. Δωσ’ της την αξία που της πρέπει. Όταν φτάσεις στο τέλος της διαδρομής, πρέπει να μπορείς να γυρίσεις πίσω και να πεις “Θεέ μου! Τι βόλτα!”…
