Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Η αγάπη μας σε έναν λαβύρινθο.Ένας μεγάλος λαβύρινθος έγινε η ζωή μας και εμείς ξυπνήσαμε και βρεθήκαμε αντικριστά στις δύο εισόδους του.
Δεν ξέρω γιατί συνέβη αυτό.
Γιατί όχι μαζί στην ίδια πλευρά με κοινή πορεία.
Ίσως ευθύνονται τα λάθη μας, ίσως είναι μία δοκιμασία που καλούμαστε να περάσουμε.
Σου φωνάζω “αγάπη μου με ακούς;” μα η φωνή μου χάνεται στην απόσταση που μας χωρίζει.
Όσο προχωράμε τόσο χανόμαστε, βλέπω μόνο μονοπάτια, επιλογές, ελπίδες, ότι και αν ακολουθήσω πέφτω σε αδιέξοδο…
το ίδιο και εσύ.
Ένα αίσθημα απελπισίας απλώνεται στις ψυχές μας διαπερνώντας το κορμί μας.
Σε λίγη ώρα τα πόδια αρχίζουν να βαραίνουν κουράστηκα, κουράστηκες.
Δεν έχω άλλες αντοχές!
Παντού αδιέξοδο!
Νιώθω ότι δεν θα βρεθούμε ποτέ με χέρια ενωμένα,το αίσθημα της αισιοδοξίας μετατρέπεται σε απαισιοδοξία.
Πρώτη φορά φοβάμαι ότι θα σε χάσω και ας μην τα πάμε καλά τον τελευταίο καιρό,το μόνο που θέλω είναι να έρθω κοντά σου να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και ας μην βρω ποτέ την έξοδο αρκεί να είμαι μαζί σου!
Ο ήλιος αρχίζει να εξασθενεί θαρρείς και ο ίδιος κουράστηκε να παλεύει να περάσει το φως του ανάμεσα απ’ τα σύννεφα…
“Οχι τώρα ήλιε μου μην χάσω και εσένα τώρα, είσαι η μόνη μου ελπίδα να βρω την αγαπημένη μου”,
σου ψιθυρίζω γονατιστός… “Παρακαλώ τις τελευταίες ηλιαχτίδες σου να μου δείξουν την σωστή διαδρομή”.
Μα δεν με ακούει ούτε αυτός…
Το βράδυ δεν άργησε να έρθει φέρνοντας μαζί του μεγάλη μπόρα. Άρχισε να βρέχει ακατάπαυστα,με το ζόρι βλέπω το λιγοστό φως το συντροφεύουν αστραπές.
“Όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μας”…ψιθυρίζω.
Εκείνη την στιγμή έκλεισες τα μάτια σου και απάντησες…
‘Άκου μόνο την καρδιά σου”…
Ένα αεράκι έφερε τα λόγια σου κοντά μου και τότε ξύπνησες μία ελπίδα ξεχασμένη μέσα στο παραλήρημα μου.
Έκλεισα και εγώ τα μάτια μου και αφήσαμε την αγάπη μας να γίνει ο οδηγός μας.
Ξεχάσαμε τις λογικές του κόσμου,
βρεθήκαμε ξανά μαζί αγκαλιασμένοι και μαζί πήραμε τον δρόμο για την ευτυχία μας.
Μην φύγεις πάλι…
