Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου
Οι στιγμές που κλείνω τα μάτια και έρχεσαι μπροστά μου.
Οι στιγμές που περπατώ και έρχεσαι μπροστά μου.
Οι στιγμές που κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο.
όπου κι αν κοιτάξω το ηλιοβασίλεμα τη θάλασσα, τα βράχια, το κενό,είσαι πάντα μπροστά μου.
Είσαι πάντα εκεί, πάντα μου θυμίζεις ότι τίποτα δεν τελειώνει, ότι τίποτα δεν θα μπορέσει ποτέ να τελειώσει, ότι η αγάπη δεν έχει τέλος, ότι ο ουρανός δεν θα αλλάξει χρώμα και πάντα θα με βασανίζουν οι σκέψεις.
Γιατί με ξέρεις…
Γιατί ξέρεις πως νιώθω.
Γιατί ξέρω πως νιώθεις.
Και πες μου θα είμαστε ποτέ μαζί;
Κι αν ναι γιατί όχι τώρα;
γιατί όχι αύριο;
Γιατί αντέχω να περιμένω, γιατί αντέχεις να καρτερείς.
Γιατί εμείς οι δυο ξέρουμε τι θα πει επιμονή,ξέρουμε τι θα πει υπομονή.
Ξέρουμε τι θα πει αντοχή. Ξέρουμε τι θα πει έρωτας. Ξέρουμε τι θα πει “περίμενε”
Ένα “περίμενε” που μπορεί να κρατήσει μία αιωνιότητα.
Ενα “περίμενε” θα είναι πάντα αληθινό.
Ενα “περίμενε” θα είναι πάντα φυλαχτό.
Γιατί εμείς οι δυο ξέρουμε… ξέρουμε τι θα πει αγάπη…
Ενα παραμύθι γεμάτο ρόδα,χωρίς αγκάθια,που μας πλήγωσαν.
Το δικό μας παραμύθι γράφεται με αγωνία και προσμονή.
Κρατά κολόνια σανδόξυλου, και
κανέλας.
Το χαμόγελό σου γράφει χιλιόμετρα αντοχής.
Δεν μετανιώνω που έμεινε η ψυχή μου δέσμια της δικής σου.
Οι προκλήσεις άφθονες περάσαν απο την ζωή μας.
Μα δεν μετανιώνω που ζω για σένα!
Μια διαδρομή υδρογείου σφαίρας.
Με εμάς ταξιδιώτες.
Με εμάς νικητές αγάπης.
