Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
“Οι αγάπες χάνονται, σβήνουν σαν τ’ αστέρια, φεύγουν σαν τα καλοκαίρια…” Λένε κάποιοι στίχοι ενός ωραίου, κατά τα άλλα, τραγουδιού.
Μπούρδες, λέω εγώ!
Γιατί οι αγάπες αδερφέ μου, δεν χάνονται ποτέ, μην ακούω σαχλαμάρες.
Χάνονται οι ψευδαισθήσεις. Χάνονται οι βολές, οι συνήθειες, οι εγωισμοί. Χάνονται οι άνθρωποι που μπέρδεψαν την ανάγκη με τον έρωτα και το πάθος με την αγάπη. Αυτά ναι, γεννιούνται και πεθαίνουν. Η αγάπη όμως όχι.
Η αγάπη δεν είναι μια στιγμή. Δεν είναι η έξαψη της αρχής, ούτε οι πεταλούδες στο στομάχι, ούτε τα ξενύχτια, ούτε τα αμέτρητα μηνύματα. Δεν είναι οι μεγάλες κουβέντες, οι υποσχέσεις και τα “για πάντα” που ξεστομίζονται έτσι εύκολα. Όλα αυτά είναι όμορφα, αλλά είναι η βιτρίνα. Η αγάπη είναι πίσω από την βιτρίνα κι αρχίζει εκεί που τελειώνει ο ενθουσιασμός. Εκεί που μένει μόνο η αλήθεια.
Η αγάπη είναι εκείνη η δύναμη που δεν αλλάζει, για κανένα λόγο, όταν περάσει ο χρόνος. Είναι η φλόγα που δεν χρειάζεται να καίει θεαματικά για να είναι ζωντανή. Είναι η βεβαιότητα. Η ηρεμία. Το “είμαι εδώ” , χωρίς να χρειάζεται να το φωνάζεις κάθε μέρα.
Δεν εντυπωσιάζει, απλά ριζώνει. Γίνεται κομμάτι της ψυχής σου, όπως γίνεται η ανάσα κομμάτι της ζωής σου. Δεν τη σκέφτεσαι κάθε δευτερόλεπτο, αλλά υπάρχει. Είναι εκεί. Σταθερή. Ακίνητη. Αδιαπραγμάτευτη.
Γι’ αυτό γελάω όταν ακούω πως “οι αγάπες χάνονται” . Όχι, φίλε μου, οι αγάπες δεν χάνονται, μη λέμε μαλακίες…
Χάνονται οι άνθρωποι που δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει να αγαπάς. Εκείνοι που πίστεψαν πως η αγάπη είναι ένα συναίσθημα, ενώ στην πραγματικότητα είναι τρόπος της ύπαρξης. Είναι επιλογή. Είναι στάση ζωής. Δεν ζει από τις εύκολες μέρες, ούτε μεγαλώνει μόνο όταν όλα είναι ιδανικά και τέλεια. Δεν μετριέται με λόγια, ούτε αποδεικνύεται με φωτογραφίες, καρδιές και μεγάλες δηλώσεις. Αποδεικνύεται με τη συνέπεια, την αφοσίωση κι εκείνη τη σιωπηλή δύναμη που λέει “εγώ είμαι εδώ” , χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.
Η αγάπη δεν είναι σαν τα καλοκαίρια που έρχονται και φεύγουν. Η αγάπη είναι το αιώνιο καλοκαίρι. Είναι εκείνη η ζεστασιά που δεν τη νικάει ούτε ο πιο βαρύς χειμώνας. Είναι ο ήλιος που μπορεί να κρυφτεί πίσω από σύννεφα, αλλά δεν παύει ποτέ να υπάρχει.
Όλα τα άλλα αλλάζουν. Οι εποχές αλλάζουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι συνθήκες αλλάζουν. Η αγάπη όμως, όταν είναι αληθινή, δεν αλλάζει μορφή, δεν μικραίνει, δεν ξεθωριάζει και δεν χάνεται.
Απλώς υπάρχει.
Και θα υπάρχει, ώσπου να σβήσει ο ήλιος.
