Γράφει η Κική Μαυράκη
Δεν είναι δύσκολο. Δεν είναι περίπλοκο. Δεν έχει γρίφους και υπονοούμενα.
Όποιος σε θέλει, σε κρατάει.
Βρίσκει χρόνο, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει. Επενδύει, ακόμα κι όταν φοβάται. Σου δείχνει με κάθε τρόπο πως είσαι μέρος της ζωής του, όχι μια επιλογή για τα εύκολα, ούτε μια αναμονή για τις μέρες που δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει.
Δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι. Δεν σε αφήνει να ψάχνεις απαντήσεις σε μισές λέξεις και σιωπές. Δεν χρειάζεται να αποκρυπτογραφήσεις τις προθέσεις του, γιατί είναι εκεί. Σταθερά. Συνέχεια.
Και ύστερα, υπάρχει ο άλλος.
Εκείνος που δεν ξέρει, που πατάει με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω. Εκείνος που σε πλησιάζει τόσο όσο να μην φύγεις, αλλά ποτέ αρκετά ώστε να νιώσεις ασφαλής.
Σε μπερδεύει. Σου λέει λόγια που δεν γίνονται πράξεις. Σε κρατάει κοντά, αλλά ποτέ δεν σου δίνει χώρο να σταθείς.
Και εσύ, μένεις.
Γιατί νομίζεις πως αν προσπαθήσεις λίγο παραπάνω, θα ξεκαθαρίσει. Νομίζεις πως αν τον αγαπήσεις σωστά, θα πάψει να σε μπερδεύει.
Αλλά η αλήθεια είναι απλή: αν σε ήθελε πραγματικά, δεν θα υπήρχε τίποτα να ξεκαθαρίσει.
Δεν θα υπήρχαν δεύτερες σκέψεις. Δεν θα υπήρχαν μισές υποσχέσεις. Δεν θα υπήρχαν μέρες που σε κάνει να νιώθεις σημαντική και άλλες που μοιάζεις αόρατη.
Θα ήσουν εκεί που ανήκεις, χωρίς να χρειάζεται να το διεκδικείς.
Και αν χρειάζεται να παλεύεις για να καταλάβεις αν σε θέλει, τότε μάλλον έχεις ήδη την απάντηση.
