Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Γιατί τρέμεις; Έχεις ξεγυμνωθεί το ξέρω, δεν είναι εύκολο να σε βλέπει κανείς εντελώς γυμνό. Μη φοβάσαι κούκλα μου, κάνε μου αυτή τη χάρη. Πάψε πια να τρέμεις γιατί η καρδιά σου πια ανήκει σε χέρια που δεν τρέμουν, σε κρατούν σφιχτά γιατί είσαι ό,τι πιο πολύτιμο έχουν κρατήσει ποτέ.
Τι ακριβώς όμως σε φοβίζει; Το ότι σε είδε κάποιος χωρίς πανοπλίες και γέφυρες αξεπέραστες; Μη σε νοιάζει, το καλύτερο ξεγύμνωμα είναι αυτό που η ψυχή μας δέχεται και αγκαλιάζει όταν αποφασίσει να νιώσει χωρίς φραγμούς.
Η ψυχή σου έχει κουμπώσει, έχει γίνει ένα με αυτόν που σε διαπέρασε, που κατάφερε να σε δει ολοκληρωτικά και σε δέχτηκε. Σε βλέπει καθημερινά ψυχή και σώμα γιατί τον έχεις αφήσει και μπράβο σου.
Θέλει κότσια να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να αγαπηθεί άνευ όρων και να αγαπήσει το ίδιο.
Είναι τολμηρό να αφεθείς ψυχή και σώμα και να ξέρεις πως δεν υπάρχει καμία επιστροφή από αυτό το συναίσθημα.
Είναι γενναίο να αγαπήσεις και να αφήσεις τον εαυτό σου να παραδοθεί σε αυτό το σώμα που λατρεύεις, σε αυτή τη ψυχή που είναι γεμάτη φως που σε φωτίζει και σένα ολόκληρη μέσα και έξω.
Η αγάπη τελικά δεν είναι για τους δειλούς. Αν φοβάσαι να καείς, άστο καλύτερα. Τα βαθιά συναισθήματα εξάλλου δεν ήταν ποτέ για τους ρηχούς ανθρώπους.
Για αυτό σου λέω ψυχή μου, ασε αυτόν τον άνθρωπο να σε δει όπως δεν σε είδε ποτέ κανείς, άσε τον να σε αγγίξει όπως κανείς άλλος δεν τόλμησε. Αυτός είναι πρόθυμος να αγγίξει και τα αγκάθια σου, μέχρι να φτάσει στο τριαντάφυλλο της καρδιάς σου. Άφησε τον..
