Γράφει η Γεώρα
«Ευτυχία, είδα και έπαθα να μην έχω την ανάγκη της.» έτσι είχε γράψει κάποτε η κ. Κική Δημουλά και ίσως μέσα από αυτή την τόσο μικρή φράση κρύβεται όλο το νόημα της ζωής.
Κυνηγάμε απεγνωσμένα την ευτυχία, ίσως στέκεται μπροστά μας και δεν τη βλέπουμε, ίσως πάλι την προσπερνάμε, ίσως την αναζητάμε σε λάθος μέρη, ίσως την κρύβουμε μέσα μας και δεν τολμάμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας για να την αντικρίσουμε.
Όμως το νόημα είναι πως πραγματικά ευτυχισμένος γίνεσαι όταν παύεις τόσο να φοβάσαι μήπως και χάσεις την ευτυχία. Γίνεσαι όταν αποφασίζεις να ξαποστάσεις λίγο και να ζήσεις εκείνη τη ριμάδα τη στιγμή και δια μαγείας γεννιέται η ευτυχία μέσα σου.
Γιατί ίσως ευτυχία δεν είναι όλα εκείνα που κυνηγάμε, ίσως είναι εκείνα που αποφασίζουμε να ζήσουμε.
Ευτυχία είναι εκείνη η αγκαλιά που με παίρνεις όταν κοιμόμαστε μαζί και όλος ο κόσμος μπαίνει σε παύση. Και με κρυφοκοιτάζεις καθώς σε κρυφοκοιτάζω και γελάμε πονηρά, με φιλάς και εκείνη τη στιγμή παίρνει χρώμα η ζωή ένα κόκκινο βαθύ!
