Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν σου ζήτησα ποτέ να μου τάξεις τον ουρανό με τ’ άστρα, ούτε την Πούλια ούτε και τον Αυγερινό. Σου ζήτησα μόνο να είσαι εδώ. Παρούσα στα εύκολα και στα δύσκολα.
Γιατί εύκολα ζητάς, δύσκολα τηρείς αυτά που ζητάς.
Εύκολα απαιτείς αλλά όταν τα απαιτούμενα σε αφορούν τότε ισχύουν συνθήκες, όροι και προϋποθέσεις.
Λοιπόν, τι;
Γιατί ξινίζεις; Σου βγήκε δύσκολη η εξίσωση της καθημερινότητας; Δεν στο είχαν πει στην περιγραφή όταν οι μέρες δεν είναι μόνο παιδική χαρά και λούνα παρκ;
Ή μάλλον είναι ακριβώς αυτό. Ένα λούνα παρκ που έχει μέσα πολλά διαφορετικά παιχνίδια. Ένα από αυτά είναι και το τρενάκι του τρόμου. Το ήξερες ότι κάποια στιγμή θα έρθει η στιγμή να ανέβουμε και στο τρενάκι του τρόμου. Το ήξερες πως στο παιχνίδι της ζωής, θα έρθουν και οι δύσκολες πίστες.
Και τι επέλεξες;
Την φυγή. Την βολή σου. Ξέρεις όμως κάτι κοριτσάκι;
Στα ζόρια μετριούνται οι σχέσεις. Στα δύσκολα επιλέγουν αν θα κρατήσουν ο ένας πιο σφιχτά το χέρι του άλλου ή αν θα αφεθούν για να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του.
Εγώ που λες, δεν σου ζήτησα ούτε λόγια μεγάλα, ούτε υποσχέσεις.
Σου ζήτησα στα δύσκολα, να δηλώνεις παρούσα. Να σφίγγεις το χέρι πιο πολύ και να ξέρουμε πως όλα, παίζονται σε αυτό το περιβόητο και πολυαναλυμένο “μαζί”.
Εσύ στα βολικά σου λοιπόν, κι εγώ στο παρακάτω.
