Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Και τώρα που οι δρόμοι χωρίστηκαν, γίνεται η καταμέτρηση: τι πήραμε, τι δώσαμε, τι θυσιάσαμε. Ξαφνικά έρχεται η συνειδητοποίηση ότι δεν πήρα τίποτα, ενώ έδωσα πράγματα και θυσίασα αυτά που κάποτε δεν τολμούσα να ξεστομίσω. Με έπαιξα σε μια παρτίδα που η ήττα ήταν προκαθορισμένη.
Με έκανες να πιστέψω ιστορίες και συναισθήματα που τα ζούσα εγώ σαν πρωταγωνίστρια και εσύ απλά σκηνοθετούσες. Μόνη μου ήμουν σε όλο αυτό, μόνη να παλεύω με παραμύθια και με έναν έρωτα που είχες ήδη σκοτώσει στην αρχή της ιστορίας.
Δεν μετανιώνω που έδωσα, μετανιώνω που πίστεψα. Με άφησες να πιαστώ από αισθήματα που στο τέλος μου έκοψες και με άφησες μετέωρη. Και τώρα που όλα τελείωσαν, εγώ έμεινα να μετράω πληγές και εσύ τις λάθος επιλογές.
Στο μεταξύ μας, ο μόνος χαμένος είσαι εσύ. Εγώ δεν έχασα εσένα. Έχασα το ψέμα που έλεγες ότι ήσουν. Εσύ με έπαιξες σε ένα αληθοφανές ψέμα και εγώ πίστεψα σε ένα υποτιθέμενο “πάντα”. Εσύ με έχασες στο τέλος, ενώ εγώ δεν σε είχα από την αρχή.
Η μεγαλύτερή μας διαφορά είναι ότι με έχασες για λίγα, ενώ εγώ σε ήθελα για πολλά. Και αυτό, μάτια μου, συνεχίζει να πονάει.
