Γράφει η Νεφέλη
Σήμερα νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για εμάς. Για εσένα , για εμένα, για όλα όσα μας ένωσαν αλλά και για αυτά που τελικά μας χώρισαν.
Τυχαία μπήκαμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Ένα στιγμιαίο πέρασμα, μια σύντομη μάτια, ένα χαμόγελο , μας έφεραν κοντά και ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει το παραμύθι μας.
Όλα κύλησαν γρήγορα, ορμητικά, λες και η ροή του ποταμιού βρήκε την φυσική του διαδρομή. Χωρίς πολλές, πολλές, εξηγήσεις και αναζητήσεις αφεθήκαμε και δύο στις στιγμές και τα συναισθήματα.
Έντονα και δυνατά ήταν όλα όσα ζήσαμε. Φιληθήκαμε με πάθος, ενωθήκαμε σαν να μην υπήρχε αύριο, αχόρταγα ρουφούσαμε στιγμές, λόγια, χάδια, καρδιοχτύπια.
Μαλώσαμε με ένταση, ζηλέψαμε ο ένας μέχρι και την σκιά του άλλου, παραφερθήκαμε, βγήκαμε από τα όρια μας, σπάσαμε τις μπάρες και τις διαχωρίστηκες μας γραμμές.
Ένας έρωτας μεγαλόπρεπος ήταν αυτό που ζήσαμε. Ευλογημένοι είμαστε και οι δυο για όλα όσα βιώσαμε. Γευτήκαμε μέχρι την τελευταία σταγόνα το μεγαλείο του.
Σε παρακάλεσα να γυρίσεις πίσω, εσύ με ικέτευσες να κάνουμε μια καινούργια αρχή. Λόγια , λόγια δυο ψυχών που παράπαιαν από την απόγνωση. Ο έρωτας αυτός ήταν δυνατός αλλά και επικίνδυνος. Γινόταν επιθετικός κάποιες φορές και ξυπνούσε μέσα μας άγρια και ζωώδη ένστικτα που κάποια στιγμή θα μας κατασπάραζαν. Ήταν επικίνδυνος και το βλέπαμε, το νιώθαμε.
Έπρεπε να φύγουμε λοιπόν μακριά ο ένας από τον άλλον, όσο η λογική κατάφερνε να κυριαρχεί μέσα στο μυαλό μας. Δεν μετανιώνω για την απόφαση μας, όπως και ξέρω επίσης πολύ καλά πως με κανέναν άλλον δεν θα νιώσω ξανά αυτόν τον χείμαρρο συναισθημάτων που βίωσα μαζί σου.
Ήσουν ο έρωτας της ζωής μου και θα παραμείνεις. Το ίδιο ξέρω πως νιώθεις κι εσύ. Όμως έρωτα μου αγιάτρευτε καλύτερα να είμαστε χώρια παρά μαζί. Είναι για το καλό μας!
