Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Θέλω πολύ να έρθω κοντά σου μα πάντα κάτι με φοβίζει, πάντα κάτι με κρατάει, πάντα κάτι είναι εκεί για να μου θυμίζει το ψέμα σου, την αναποφασιστικότητά σου, εκείνο το μια μπρος μια πίσω που πάντα έκανες. Μα έλεγες πως μ’ αγαπούσες, πως πέθαινες για εμένα αλλά πάντα στο τέλος της πράξης υπήρχε ένα αλλά.
Εκείνο είναι που δεν με αφήνει όσο και αν το θέλω, εκείνο είναι που μου θυμίζει πως πάλι θα φάω τα μούτρα μου στην πόρτα σου, πως πάλι θα φύγω με κλαμένα τα μάτια και ξεσκισμένη την καρδιά, πάλι θα προσπαθώ να σε δικαιολογήσω για να περιμένω την επόμενη και την επόμενη φορά.
Γιατί την περίμενα την επόμενη φορά και θα ερχόμουν πάλι και πάλι και ας ξεσκιζόταν η ψυχή μου και ας τρελαινόταν το μυαλό μου, μα εκείνο το μυαλό ήταν τρελό και ήταν μόνο δικό σου, μόνο δικό σου αγάπη μου μοναδική.
Κάθε φορά που εκείνο το “έλα” σου γινόταν δάκρυα, πόνος, γιατί, με σκέψεις λύπης και όχι χαράς, με πατημένα στο δρόμο φτερά σαν από μπουλντόζα που τα ισοπεδώνει όλα.
Εκείνο που δεν με άφηνε τελικά δεν ήταν μόνο ένα πισωγύρισμα μα πολλά μαζεμένα σε αποφάσεις της στιγμής και σε δήθεν σ’ αγαπώ.
Εκείνο το επαναλαμβανόμενο σου ψέμα που με κρατούσε μακριά σου.
