Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Απόψε μάτια μου, θα σου τα πω όλα, απόψε θα σου στείλω ένα μήνυμα εξομολόγησης και λυτρωμού δικού μου, δεν μπορώ να το σηκώσω τόσο βάρος μοναχός μου, απόψε, σου λέω, θα σου φανερωθώ!
Που λες, σκάει η φωτογραφία σου άξαφνα μπροστά μου και μου ξεφεύγει άναρχα κι αυθόρμητα, έτσι από μοναχό του, ένα “Χριστέ μου”, αργό – ειπωμένο και μακρόσυρτο.
Που λες, σκάει η εικόνα σου στην ροή του Facebook, από το πουθενά, και μου κόβεται η ανάσα μου, τα πόδια μου και χάνεται εντελώς η αίσθηση του τόπου και του χρόνου.
Που λες κορίτσι μου, θαρρώ πως με κοιτάζεις, έτσι όπως σε έχω απέναντι μου στην οθόνη, κι αρχίζουν οι σφυγμοί μου να αυξάνονται επικίνδυνα κι ανεξέλεγκτα. Κλείνω ενστικτωδώς τα μάτια μου, δαγκώνω ασυναίσθητα τα χείλη μου, βάζω τις δυο παλάμες μου στο πρόσωπο μου και μου ξεφεύγει ένας βαθύς αναστεναγμό, κι όταν τα ανοίγω πάλι, κι εσύ είσαι ακόμη εκεί, σου χαμογελάω σαν χαζός, σαν μαθητούδι, σαν μαγεμένος.
Κι ύστερα, αρχίζει ένας μονόλογος να βγαίνει από μέσα μου, ένας αφρισμένος, ορμητικός κι άγριος ποταμός από λέξεις, σκέψεις, παράπονα και συναισθήματα, που πάει κάπως έτσι …
“Ποια δύναμη έχει φτιάξει ένα τέτοιο πλάσμα, ποιος Θεός, ποια φύση και ποια μάνα γέννησε κάτι τόσο αφόρητα όμορφο;
Πώς γίνεται σε μια εικόνα μόνο, να χωράει τόσο πολύς έρωτας μέσα της;
Πόση ευτυχία θα πρέπει να νιώθει άραγε εκείνος που πλαγιάζει δίπλα της, και πως την αντέχει τόση πολύ ευτυχία και δεν σαλεύει ο νους του;
Ποιος είναι αυτός ο ευλογημένος, που φιλάει αυτό το στόμα, που αγγίζει αυτό το σώμα, που κρατάει αυτό το χέρι, που κοιτάζει αυτό το βλέμμα, να πάω να υποκλιθώ μπροστά του και να του πω, “ρε φίλε, αλήθεια σου το λέω, σε ζηλεύω”!
Που λες κορίτσι, γνωστό μου κι άγνωστο μου, σκάει η φωτογραφία σου άξαφνα μπροστά μου και μου ξεφεύγει άναρχα κι αυθόρμητα, έτσι από μοναχό του, ένα “Χριστέ μου”, αργό – ειπωμένο και μακρόσυρτο.
Που λες, αν ζωγράφιζα κάποτε την αγάπη, τον έρωτα, το όμορφο και το απόλυτο, θα έφτιαχνα την μορφή σου.
Αν έγραφα κάποτε ένα τραγούδι ερωτικό, θα το άρχιζα και θα το τέλειωνα με το όνομα σου, κι η μελωδία του θα ήτανε η φωνή σου.
Αν μου έδινε κάποτε ο Θεός μια ευχή, εσένα θα ευχόμουνα και τίποτα άλλο…
Τώρα που στα είπα όλα, εμένα μου έφυγε ένα μεγάλο βάρος. Εσένα μάτια μου το ξέρω ότι σε έχει άλλος, μα έπρεπε να στα πω, όχι γιατί περιμένω από εσένα κάτι, αλλά γιατί εγώ το τολμάω το το σ΄ αγαπώ, ακόμη κι όταν είναι βέβαιο πως θα πάει χαμένο!
