Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν έχει να κάνει με όσα είπες ή με όσα δεν είπες. Έχει να κάνει με τον τρόπο που τα είπες. Με το πώς οι λέξεις σου έφταναν στα αυτιά μου άδειες, χωρίς το βάρος που κάποτε κουβαλούσαν. Είναι που κοιτάζω τα μάτια σου και δεν βρίσκω πια την αλήθεια που έψαχνα.
Προσπάθησα, το ξέρεις; Προσπάθησα να κρατήσω ό,τι είχαμε. Να δώσω νόημα εκεί που πια δεν υπήρχε. Να βρω την πίστη μου σε εσένα, σε εμάς. Αλλά είναι δύσκολο να πιστεύεις σε κάτι που συνεχώς σε διαψεύδει.
Οι υποσχέσεις σου, εκείνες που κάποτε ζέσταιναν την ψυχή μου, τώρα μοιάζουν με τυχαίες λέξεις που λες απλώς για να γεμίσεις τον χρόνο. Και ξέρεις τι πονάει περισσότερο; Το ότι δεν είσαι πια καν σίγουρος όταν τις λες.
Δεν σε πιστεύω πια, αγάπη μου. Και δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις. Αν νιώθεις το κενό που αφήνει η δυσπιστία μου ανάμεσά μας. Το κενό που φτιάχτηκε από τα μικρά σου ψέματα, από τις σιωπές σου που μιλούσαν πιο δυνατά από ό,τι έλεγες.
Δεν θέλω να γίνω σκληρή. Δεν θέλω να σε κατηγορήσω. Ίσως φταίμε και οι δύο. Ίσως εσύ να κουράστηκες να προσπαθείς κι εγώ να κουράστηκα να περιμένω. Ό,τι κι αν είναι, όμως, η αλήθεια δεν αλλάζει.
Είναι που δεν σε πιστεύω πια, αγάπη μου. Και χωρίς πίστη, τι μένει; Μόνο δυο άνθρωποι που κάποτε πίστευαν ο ένας στον άλλο, αλλά τώρα στέκονται αντικριστά, χωρίς τίποτα να τους κρατάει. Κι αυτό πονάει περισσότερο από ό,τι φανταζόμουν.
