Γράφει η Κική Μαυράκη
Η αληθινή ευτυχία δεν είναι κάτι που έρχεται μέσα από τη φαντασία ή τα όνειρα για κάτι καλύτερο. Είναι να κοιτάς δίπλα σου και να βλέπεις τον άνθρωπό σου – εκείνον που ήδη έχεις – και να τον ποθείς ακόμα. Όχι γιατί πρέπει, όχι από συνήθεια, αλλά γιατί κάθε μέρα που περνάει, τον διαλέγεις ξανά.
Ο πόθος δεν είναι απλώς μια σπίθα που ανάβει στην αρχή. Είναι η φωτιά που συνεχίζει να καίει, ακόμα και όταν η καθημερινότητα προσπαθεί να τη σβήσει. Είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να νιώθεις πως δεν έχει αλλάξει τίποτα από εκείνη την πρώτη στιγμή. Ή, καλύτερα, πως έχει αλλάξει τα πάντα, αλλά με τον καλύτερο τρόπο.
Είναι εύκολο να χαθείς στη ρουτίνα, να συνηθίσεις την παρουσία του άλλου, να θεωρήσεις ότι οι στιγμές μαζί του είναι δεδομένες. Αλλά η ευτυχία δεν ζει στα δεδομένα. Ζει στις μικρές στιγμές που θυμάσαι γιατί τον ερωτεύτηκες. Στο πώς γελάει, στο πώς σε κοιτάει όταν δεν προσέχεις, στο πώς ακόμα κρατάει το χέρι σου όταν περπατάτε.
Να ποθείς τον άνθρωπό σου σημαίνει να τον βλέπεις για αυτό που είναι. Με τα ελαττώματα, τις ατέλειες, τα καλά του και τα δύσκολά του. Σημαίνει να επιλέγεις να τον αγαπάς ακόμα και όταν είναι κουρασμένος, εκνευρισμένος, ακόμα κι όταν δεν είναι ο καλύτερός του εαυτός.
Η ευτυχία δεν είναι τα μεγάλα λόγια, ούτε οι μεγάλες πράξεις. Είναι το να ξέρεις πως, παρά τις δυσκολίες, υπάρχει ακόμα εκείνος ο πόθος. Η ανάγκη να τον αγγίξεις, να τον πλησιάσεις, να τον κάνεις να χαμογελάσει.
Και όταν το έχεις αυτό; Τότε έχεις τα πάντα. Γιατί ευτυχία είναι να κοιτάς τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και να νιώθεις πως δεν σου λείπει τίποτα. Πως τον θέλεις όπως την πρώτη φορά – και ίσως ακόμα περισσότερο. Και αυτό, είναι το πιο πολύτιμο συναίσθημα στον κόσμο.
