Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν έπρεπε να το νιώθουμε έτσι.
Δεν έπρεπε να μυρίζει ιδρώτα, ανασφάλεια και φόβο.
Αλλά κάπως έτσι μυρίζουν οι αληθινοί έρωτες.
Όχι αρώματα. Όχι καλοσιδερωμένα πουκάμισα και ραντεβού στις εννιά.
Ο έρωτας είναι να σταματάς το αυτοκίνητο λίγο πριν σου τελειώσει η υπομονή.
Να τραβάς χειρόφρενο στη μέση του πουθενά,
να μην έχεις καν χρόνο να σκεφτείς αν φαίνεστε απ’ τον καθρέφτη.
Να την φιλάς σαν να είναι η τελευταία σου ευκαιρία να μάθεις τη γεύση της.
Γιατί τέτοιοι έρωτες δεν έχουν ροή.
Δεν έχουν στρατηγική. Δεν κάνουν σχέδια.
Τρώνε χρόνο, νεύρα και βγάζουν τις αλήθειες σου έξω, άπλυτες.
Δεν μιλάνε πολύ.
Και το φιλί τους μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση παρά με χάδι.
Αγκαλιάζονται στο πίσω κάθισμα και μοιάζουν με παιδιά που έκλεψαν το αυτοκίνητο των γονιών τους για να ζήσουν λίγο.
Δεν ξέρεις πού πας.
Αλλά θες να φτάσεις εκεί, μαζί της.
Κι ας μην ξέρεις αν θα έχει μέλλον.
Αρκεί να έχει “τώρα”.
Γιατί στο τώρα, δεν χωράνε υποκρισίες.
Δεν χωράνε ψεύτικα “είμαι καλά”.
Ούτε εκείνα τα παγωμένα φιλιά του “δεν ξέρω πια αν σε θέλω”.
Όταν την φιλάς, ή την φιλάς γιατί τη θες
ή δεν το κάνεις καθόλου.
Γιατί ο έρωτας, όταν είναι ζωντανός, δεν παίζεται σε ρυθμούς ασφαλείας.
Είναι μετωπική.
Γι’ αυτό αν το νιώσεις, σταμάτα το αυτοκίνητο.
Χάλασέ της το κραγιόν. Μπερδέψου στα μαλλιά της.
Και φίλα την, όπως αν αύριο όλα τελειώνουν.
Γιατί, στην τελική, ο έρωτας είναι στιγμές.
Κι η πιο δυνατή στιγμή…
δεν έχει λόγια.
Έχει καθρέφτη.
Και το στόμα σου πάνω στο δικό της.
