Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι ευθύνη η ελευθερία, μάτια μου.
Κι όποιος σου την προσφέρει, σου εμπιστεύεται κάτι πολύ περισσότερο από χώρο: σου εμπιστεύεται την ψυχή του.
Μην την παίρνεις αψήφιστα.
Μην την εκλαμβάνεις σαν “κάνω ό,τι θέλω”.
Μην νομίζεις πως σε αφήνουν ελεύθερο επειδή δεν τους νοιάζει.
Σε αφήνουν ελεύθερο γιατί σε αγαπάνε. Γιατί ξέρουν ότι η αληθινή αγάπη δεν χτίζεται με λουριά και απαγορεύσεις.
Να ξέρεις ότι θέλει δύναμη να σου δίνουν ελευθερία και να σου λένε: “Εγώ εδώ θα είμαι. Εσύ ζήσε, και αν θες, έλα.”
Είναι εύκολο να δένεις τον άλλον με ενοχές, υποχρεώσεις, ρόλους.
Είναι εύκολο να του λες πού να είναι, πώς να είναι, πότε να γυρίσει.
Το δύσκολο είναι να τον αγαπάς αρκετά ώστε να τον αφήνεις να ανασαίνει.
Να τον αφήνεις να σε διαλέγει κάθε μέρα.
Όχι από φόβο. Όχι από συνήθεια. Όχι από ανάγκη.
Από θέληση.
Κι εκεί φαίνονται όλα, μάτια μου.
Όχι στις υποσχέσεις. Όχι στα μεγάλα λόγια.
Στην καθημερινότητα φαίνονται όλα.
Στο ποιος επιστρέφει όταν μπορεί να φύγει.
Στο ποιος επιλέγει να μένει χωρίς να του έχεις δέσει τα χέρια.
Η ελευθερία στο “μαζί” είναι η πιο μεγάλη ευθύνη που μπορείς να αναλάβεις.
Γιατί λες: “Σου δίνω όλη τη δυνατότητα να φύγεις… κι αν μείνεις, θα ξέρω ότι με αγαπάς.”
Αν δεν αντέχεις την ελευθερία του άλλου, μην μιλάς για αγάπη.
Αν δεν αντέχεις το “μαζί” χωρίς δεσμά, μείνε μόνος σου.
Γιατί η αγάπη που αξίζει είναι εκείνη που αντέχει την αλήθεια του άλλου.
Όχι εκείνη που τη μαχαιρώνει μόλις δυσκολευτεί.
Να θυμάσαι:
Είναι ευθύνη να αφήνεις τον άλλον ελεύθερο να ζήσει το “μαζί”.
Είναι ευθύνη να τον βλέπεις να απλώνει τα φτερά του και να χαμογελάς, αντί να θες να του τα κόψεις για να μην πετάξει μακριά σου.
Όποιος σ’ αγαπάει αληθινά, δε χρειάζεται να τον κρατάς με αλυσίδες.
Μένει μόνος του.
Γιατί δεν τον πιέζεις. Δεν τον φυλακίζεις.
Τον εμπνέεις να είναι εκεί.
Μάθε να δίνεις ελευθερία.
Μάθε να τιμάς εκείνους που μένουν παρ’ όλη την ελευθερία που έχουν.
Γιατί αυτοί είναι οι αληθινοί.
Οι λίγοι.
Οι σπάνιοι.
