Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Υπάρχουν μέρες που δεν αντέχεις τους τοίχους που σε στενεύουν.
Και τότε, βρίσκεις ένα περβάζι, ανοίγεις το παράθυρο, και αφήνεις τα πόδια σου να κρέμονται στο κενό.
Όχι για να πέσεις.
Για να νιώσεις πως ζεις ακόμα.
Γιατί κάπου ανάμεσα στα τούβλα και στο φως που χαϊδεύει το δέρμα σου, θυμάσαι ποια ήσουν πριν σε φυλακίσουν οι φόβοι.
Πριν σε ντύσουν με καθωσπρεπισμούς και πρέπει.
Πριν ξεχάσεις να χορεύεις μόνη σου, γελώντας με τα μάτια κλειστά.
Εκεί, σ’ εκείνο το περβάζι, ξεντύνεσαι από όλα όσα δεν ήσουν ποτέ.
Ξεντύνεσαι από προσδοκίες, από ρόλους, από δήθεν.
Και για μια στιγμή, μικρή όσο μια αναπνοή, γίνεσαι αλήθεια.
Κι αν σε δει κάποιος από κάτω να κάθεσαι έτσι – ξυπόλυτη, απροστάτευτη, εκτεθειμένη – ίσως σε περάσει για τρελή.
Μα εσύ ξέρεις.
Ότι αυτό το ξέφτι της τρέλας είναι το μόνο που σε σώζει.
Γιατί για να ζήσεις στ’ αλήθεια, πρέπει πρώτα να μάθεις να μην φοβάσαι την πτώση.
