Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Είναι δύσκολο να είσαι εκείνο το παιδί.
Αυτό που καταλαβαίνει πιο πολλά απ’ όσα αντέχει.
Που παρατηρεί, θυμάται, αναλύει.
Που βλέπει πίσω από τις λέξεις και πίσω από τα χαμόγελα και εύχεται να μην μπορούσε.
Είναι δύσκολο να είσαι εκείνος ο άνθρωπος.
Αυτός που προτιμά τη σιωπή απ’ τις χαζές κουβέντες. Που νιώθει έξω απ’ τα νερά του σε κάθε “παρέα”. Που κουράζεται πιο πολύ με τους ανθρώπους, παρά με τη μοναξιά.
Όχι γιατί δεν θέλει να αγαπήσει ή να αγαπηθεί. Αλλά γιατί θέλει κάτι αληθινό. Και το αληθινό σπανίζει.
Είναι δύσκολο να είσαι αυτός που δεν χωράει.
Να μην είσαι ποτέ ο πρώτος που καλούν, ούτε ο αγαπημένος.
Να έχεις πάντα την αίσθηση ότι κάτι πάνω σου ενοχλεί ή μπερδεύει.
Να προσπαθείς να “ταιριάξεις” και να το νιώθεις σαν προδοσία στον εαυτό σου.
Κι όταν είσαι παιδί, πονάει διπλά.
Γιατί δεν ξέρεις ακόμα να το εξηγήσεις.
Δεν ξέρεις ότι δεν φταις. Νομίζεις ότι είσαι λάθος.
Πιστεύεις ότι αν ήσουν λίγο πιο “φυσιολογικός”, όλα θα ήταν πιο εύκολα.
Αλλά δεν είσαι.
Είσαι εκείνος ο διαφορετικός. Ο ήσυχος. Ο παρατηρητής. Ο “δύσκολος”.
Αυτός που έχει άλλα ενδιαφέροντα, που βαριέται εύκολα, που πιάνει σήματα που οι άλλοι αγνοούν.
Αυτός που κουβαλάει βάρος που δεν φαίνεται.
Είναι δύσκολο.
Ναι.
Αλλά είναι και σπουδαίο.
Γιατί οι άνθρωποι σαν κι εσένα μπορεί να μην χωρούν εύκολα,
αλλά όταν ριζώσουν κάπου, αλλάζουν τον τόπο.
Οι άνθρωποι σαν κι εσένα κουβαλούν μέσα τους ολόκληρους κόσμους.
Και αν βρουν έναν άνθρωπο να τους τους ακούσει, ανθίζουν.
Όχι όπως όλοι.
Αλλά όπως οι σπάνιοι.
Κι ας πονάει η σπανιότητα.
Έχει μέσα της κάτι που δεν μαθαίνεται, ούτε αντιγράφεται.
Έχει ψυχή.
