Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Θέλω να σε πάρω και να χαθούμε.
Όχι από τον κόσμο. Από όλα τα “πρέπει” που δεν μας άφησαν να ζήσουμε.
Διάλεξε ένα νησί. Όποιο θες.
Αρκεί να ‘χει θάλασσα, λίγο ήλιο και εσένα με τα μαλλιά λυτά και το βλέμμα λιγότερο κουρασμένο.
Θέλω να ξυπνάς πρώτη και να βρίσκεις καφέ και σημειώματα.
Θέλω να σε ξυπνάω εγώ, με ένα φιλί και μια υποσχεση:
«Σήμερα θα σε κάνω να χαμογελάς μέχρι να σου κοπούν τα γόνατα».
Θέλω να χαθούμε σε σοκάκια, να τραβήξουμε φωτογραφίες, να γράφεις με κραγιόν στο καθρέφτη, να γελάς τόσο δυνατά που να γυρνάνε να μας κοιτάξουν.
Να σε φιλώ στο μέτωπο, όταν σε καμαρώνω.
Στο στόμα, όταν δεν αντέχω άλλο να κρατηθώ.
Και παντού, όταν ο ήλιος πέφτει και γινόμαστε οι δυο μας, όλα όσα δεν είπαμε ποτέ.
Θέλω παραλίες χωρίς κόσμο, έρημες στροφές και δέρμα αλμυρό.
Θέλω να σε πάρω εκεί που δεν έχει φώτα, μόνο κορμιά και ανάσες.
Γιατί, όσο κι αν αλλάζει η θέα γύρω μου, η μόνη που με καθηλώνει
είναι όταν σε βλέπω από κάτω μου — ή απλώς, ολόκληρη.
Μα πάνω απ’ όλα, θέλω να ζήσουμε.
Όχι να επιβιώσουμε.
Όχι να περνάμε τις μέρες.
Να τις ξεσκίζουμε. Να τις ρουφάμε.
Μαζί.
Διάλεξε νησί. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνω εγώ.
