Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Ξέρεις κάτι; Έφτασα σε ένα σημείο που το κατάλαβα ξεκάθαρα. Όσο κι αν προσπαθώ να είμαι πάντα η δυνατή, η σταθερή, ο “βράχος”, κάποια στιγμή απλά δε γίνεται. Κάποια στιγμή με παίρνει κι εμένα το κύμα.
Για χρόνια κουβαλούσα την ιδέα ότι πρέπει να κρατάω γερά. Να είμαι εκεί για όλους. Να στηρίζω, να βοηθάω, να μη σπάω ποτέ. Να είμαι “η ώριμη”, “η ψύχραιμη”, “αυτή που τα αντέχει όλα”. Και κάπως έτσι άρχισα να πιστεύω ότι η αξία μου μετριέται με το πόσα μπορώ να σηκώσω. Πόσο καλά κρύβω τις ρωγμές μου.
Αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Δε γίνεται να είμαι συνέχεια ο βράχος. Κάποια στιγμή θα γίνω και το κύμα.
Και το ένιωσα. Ήρθε εκείνη η μέρα που δεν είχα άλλη υπομονή, ούτε άλλη αντοχή. Που ήθελα απλώς να κλάψω χωρίς να με ρωτήσουν “τι έχεις;”. Που ήθελα να μείνω στο κρεβάτι χωρίς να δώσω εξηγήσεις. Να μη φροντίσω κανέναν. Ούτε εμένα. Να αφήσω τον εαυτό μου να είναι κουρασμένος. Ευάλωτος. Άδειος.
Κι αυτό με φόβισε στην αρχή. Γιατί είχα μάθει να ντρέπομαι για τις στιγμές αδυναμίας μου. Να τις κρύβω καλά κάτω από χαμόγελα και “όλα καλά”. Όμως όσο το έκρυβα, τόσο με βάραινε. Μέχρι που δε γινόταν άλλο.
Και τότε άφησα το κύμα να με πάρει.
Δε με έσπασε. Με καθάρισε. Με λύγισε, αλλά δε με διέλυσε. Μου έμαθε ότι δε χρειάζεται να είμαι δυνατή συνέχεια. Ότι είμαι άνθρωπος, όχι ρόλος. Και ότι ακόμα κι όταν δεν είμαι εντάξει, αξίζω αγάπη. Και φροντίδα. Και κατανόηση.
Έμαθα να λέω “σήμερα δεν μπορώ”. Να ζητάω βοήθεια. Να μη νιώθω άβολα αν χρειαστώ ένα διάλειμμα. Και με κάποιον τρόπο, όλο αυτό με έκανε πιο δυνατή. Όχι με τον παλιό τρόπο, τον σκληρό, αλλά με έναν πιο ήρεμο, πιο αυθεντικό.
Πλέον δε θέλω να είμαι μόνο ο βράχος. Θέλω να είμαι και το κύμα. Να είμαι σταθερή όταν μπορώ, αλλά και να αφήνω τον εαυτό μου να ξεσπά όταν χρειάζεται. Να επιτρέπω στις συναισθηματικές μου φουρτούνες να υπάρχουν, χωρίς να τις θεωρώ αδυναμία.
Γιατί ξέρεις τι έμαθα τελικά; Η αληθινή δύναμη δεν είναι να μην πέφτεις ποτέ. Είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου να πέφτει και να σηκώνεται με τον δικό του ρυθμό. Να μη χρειάζεται να παριστάνεις. Να είσαι εσύ.
